வானில் வியந்து . . . நீரில் குளிர்ந்து . . . .

5
(1)

”வாங்க சாப்டலாம்..” வெள்ளையும் கறுப்புமான அரையங்குல தாடியும்  பளிச்சென்ற வெண்மை மாறா சிரிப்புமாய் அழைத்தார் கேசவன்.

 

மனைவிக்கு பள்ளிக்கூடத்தில் சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு தனக்காக சன்னாசி கடையில் இரண்டு மசால்வடையை பார்சல் கட்டிக்கொண்டு வருகையில்தான், சபாபதிக்கு  கூவலான  அதே சமயம் மெல்லிசான அந்த அழைப்பு.

 

புரோட்டா கடையின் வாசலில் நின்றிருந்தார் கேசவன். இடப்பக்கமிருந்த ட்ரம் அடுப்பில்  வட்டமான பெரியதோசைக்கல்  காய்ந்து கொண்டிருந்தது. கல்லில் வெந்து கொண்டிருந்த ஆம்லெட்டுகளுடன் சால்னாச் சட்டி ஒன்றும் சூடேறிக் கொண்டிருந்தது. நல்ல வெய்யில் நேரம்.  கடையில் அளவான கூட்டம்தான் அமர்ந்திருந்தது. கல்லாவில் முதலாளியும், அடுப்பில் ஒரு மாஸ்டரும் கேசவனும் மட்டுமே. கேசவனின் இன்றைய டூட்டி சப்ளை போலிருக்கிறது.

 

இங்க அப்பிடியெல்லாங் கணக்கில்லங்க.. எல்லாருமே ஆல்ரவுண்டர் தான். பட்டறையில் நின்று புரோட்டாவுக்காக நெஞ்சு உயரத்திற்கு மைதாமாவைக் குமித்து, பாத்திகட்டி நீர்விட்டு விழுந்து விழுந்து மாவுபிசைபவர். கொஞ்சநேரத்தில் தோசைக்கல்லில் நின்று புரோட்டாவைப் பிய்த்துப்போட்டு முட்டை, தக்காளி, வெங்காயம், குழம்பு சேர்த்து தடதடவென தாளமிசைக்க கொத்துப்  போட்டுக்கொண்டிருப்பார். இன்னொரு கிழமையில் ஈரத்துணியெடுத்து மேசைகளை அழுந்தத்துடைத்து ‘’ நம்ம டேபிளுக்கு ரெண்டு கொத்து, மூணு ஆப்பாயிலு அதுல ஒண்ணு புல்பாயிலு.. பெரட்டிப்போட்டு…’’. எனக் கூவுவார். ஆனால் கல்லாபெட்டியில்  காசுவாங்கிப் போடுகிற வேலையில் மட்டும் யாரும் முதலாளியைப்போல உட்கார்ந்து செய்யமாட்டார்கள். நின்றபடிதான். முதலாளியும் உட்காரச் சொன்னதில்லை.

 

வடை பார்சலோடு கேசவனின் அருகில் போனான் சபாபதி.

 

‘’வாங்க சாப்பிட்டுப் போவம்…..’’ – மறுபடி கடைக்கு உள்ப்புறமாய் கைகாட்டி அழைத்தார். கேசவன்.

 

‘’வெஞ்சனத்துக்கு வடய வாங்கீட்டுப் போறேம் பாருங்க…வீட்ல் சாப்பாடு நமக்காகக காத்திருக்கு..’’

 

‘’நேத்து வீரப்ப அய்ய்னார் கோயில்ல சூட்டிங் நடந்துச்சுபோல….’’

 

இது விசயமாகத்தான் பேசக்கூப்பிடுவார் எனத்தெரியும். பெரியதுரதிர்ஷ் டம் என்னவென்றால் சபாபதியை சினிமாத் துறையில் எல்லாம் தெரிந்தவனாக கேசவன் கருதுவதுதான். பார்க்கிற இடமெல்லாம் சல்யுட் செய்வார். டீக்கடையில் சந்தித்தால் வடை காப்பியோடு சிகரெட்டும் வாங்கித் தருவார். எங்கே பார்த்தாலும் ஒரே கேள்விதான். ‘’சூட்டிங் எடுக்க எப்ப வாராங்க..’’

 

சபாபதியின் இலக்கிய நண்பர்கள் சிலர் ஒருநாள் ஒருகுறும்படம் எடுக்க இங்கே வந்திருந்தனர். வீரபாண்டியிலும், இங்குமாய் மூன்றுநாட்கள் படப்பிடிப்பு நடந்தது அதில் ஒருகாட்சி கேசவன் வேலைபார்க்கும் இதேபுரோட்டாக் கடையில் எடுக்கப்பட்டது. கடையில் பாத்திரம் கழுவுகிற பெண்மணியை துணை நடிகையாகவும் நடிக்க வைத்தனர்.

 

படப்பிடிப்பு முடிந்து அவர்கள் ஊருக்குப் போனநாளில் கேசவன், சபாபதியைத் தேடி அவனது வீட்டுக்கு வந்தார். அன்று, சபாபதியின் மனைவி வெங்காயசாம்பார் வைத்துக் கொண்டுவரச் சொல்லியிருந்தாள். அதற்காக காய் கறிகளைப் பரப்பி வைத்துக்கொண்டு சமையல்கட்டில் இருந்தான்.. கேசவனை உள்ளேவரச் சொன்னான். அதுநாள்வரையிலும் கேசவனோடு சபாபதி நின்று பேசியதில்லை. உள்ளூர் என்கிற அளவில் பார்த்தால் சிரிப்பதும், சிரித்தால் ’நல்லாருக்கீங்களா’ என விசாரித்துக் கொள்வதுமான அறிமுகம்தான்.ஊரின் மையமான இடத்தில் அமைந்த ஓட்டல் ஒன்றில் வேலைபார்க்கிற்வர் என்பதுவரை தான் கேசவனைத் தெரியும்.

 

சமையல் கட்டுக்குள் நுழைந்த கேசவன், ‘’என்ன செய்றீங்க…?’’ என்று பரப்பிக்கிடக்கும் சரக்குகளைப் பார்ததுக் கேட்டார். ‘’டீச்சருக்கு வெங்காய சாம்பார் மேல பிரியம் வந்திருச்சு.’’ , ‘’மாசமா இருக்காங்களா..?’’ கேசவனின் அந்தக் கேள்வி சபாபதியை திகைக்க வைத்தது. ’’ஆமா’…..! ’ என்றதும், ‘’ஒரு நிமிசம்’’ என்றபடி பெரியவெங்காயம் சிறியவெங்காயம் என தேவையான அய்ட்டங்களை ஒதுக்கி வைத்துக்கொண்டு, “அறுவாமனையா…கத்தியா..?’’ எனக்கேட்டார் சபாபதி கத்தியும்..பலகையும் கொடுக்க, மடமட வென பத்தே நிமிசத்தில் கறிகாய்களை வெட்டித்தீர்த்து ஸ்டவ்வைப் பற்றவைத்தார். அடுத்த அரைமணிநேரத்தில் சோறு, வெங்காயசாம்பார், வெந்தயரசம் பொரியல், மோர் என தயாரித்து முடித்தார். ‘’சம்பாரக் குடிச்சுப் பாருக்க’ கரண்டியில் மொண்டு உள்ளங்கையில் ஊத்தினார் கேசவன். இன்னதென பிரித்து உணரமுடியாத மணத்தோடு வெறும் சாம்பாரையே வாங்கிவாங்கிக் குடிக்கவைத்த சுவை.

 

டிபன்பாக்ஸில் சாப்பாட்டை அடைத்துக் கொண்டு, ‘பெட் பாட்டிலில்’ தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டபோது ‘’நீங்க தேடிவந்த காரணத்தச் சொல்லல’  எனக் கேட்டான் சபாபதி.

 

‘’நீங்க வேலையா இருந்தீங்க..’’

 

‘’வேல முடிஞ்சிருச்சில்ல… சொல்லுங்க.. 12.40க்குத்தான. ஸ்கூல்ல சாப்பாட்டு  நேரம். மணி 12.00 தான ஆகுது’’ மணியைப் பார்த்துக்கொண்டே பேசினான் சபாபதி.

 

’’ஸ்கூலுக்கு நடந்து போவீங்களா.. வண்டீலயா..”

 

சபாபதிக்கு எரிச்சலாய் இருந்தது. ஆனாலும் ஏதோ ஒருமுக்கியமான காரியம் போலிருக்கிறது. தனக்கு சிரமம தராமல் இங்கிதம் பார்த்து நடக்கிறார் என்கிற கேசவனின் மனசு புரிந்தது.

 

“நடந்து போக. டைம் இருக்கா….”

 

“ வாங்க “

 

வீட்டைப் பூட்டியதும் கேசவன் தண்ணீர் பாட்டிலை வாங்கிக் கொண்டார்.

 

“அவுங்கெல்லாம் ஊருக்கு அனுப்பிச்சு விட்டீங்களா..?” மொட்டையாக்க் கேட்டார்.

 

“ யாரு..? “

 

“அவுங்கதே.. ஒங்க பிரண்டு.. படம் எடுக்க வந்தாஙகள்ல..”

 

“சரிசரி .. அவுங்க நேத்தே போய்ட்டாங்க ”

 

“மெட்ராஸ் தான…..? ”

“ ஆமா “

 

“மறுபடி வருவாங்களா..? ”

 

”ம…று…ப…டீ..? சொல்ல்முடியாது. ஏதாச்சும் ரீ-டேக் தேவப்பட்டா வரலாம்..”

 

”மூணுநாளும் நானும் இருந்தே….” முகத்தில் எந்தச் சலன்மும் காட்டாமல் சபாபதிக்கு இணையாக நடந்து வந்தார் கேசவன்.

 

சபாபதிக்கு ஒருசின்ன் உறுத்த்ல். அது அவனது நடைவேகத்தை மட்டுப்படுத்தியது. “மூணுநாளுமா இருந்தீங்க..?”

 

“வீரவாண்டீல நடந்ததுதான் எனக்குத் தெரியல.. நம்மூர்ல..  வெங்கலா கோயிலு.. கீரக்கல்தெருவு..  பஜாருகடைவீதி.. சர்வண்டு தண்ணித் தேக்கம்… நம்ம கடையில வச்சுக்கூட ஒரு சீன்  எடுத்தீங்சுல்ல..”  என அத்தனையும் சிறுபிள்ளையைப்போல ஒப்பித்தார். அது மட்டுமில்லாது வசன உச்சரிப்பில் நடிகருக்கும் இயக்குநருக்கும் எழுந்த வாதம், கேமராவிற்கு லைட்டிங் போதாமல் பெட்ரோமாக்ஸ் பிடிக்கச் சொல்லியது…. என்று சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகளையும் ஞாபகப்படுத்தினார்.

 

“ஒருதரங்கூட நா ஒங்களப் பாக்கவே இல்லியே.. “

 

“நீங்கதா ஒரெடத்தில நிக்கலியே.. ஓடிக்கிடடேல்ல இருந்தீங்க..”

 

”ஒங்க கடைல் வேலபாக்குற ஒரு அம்மா நடிச்சாங்க தெரியுமா..?

 

“ம்…! படம் எப்ப வரும்.?”

 

“தெரில..” என்ற சபாபதி, “ஆமா.. மூணுநாளும் நீங்க கடைக்கிப் போவலியா…..?’’ ………. “யேன்…..?’’

 

அப்போதுதான் கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டவர் போல வார்த்தைகளை விழுங்கினார். “ சின்னவயசிலிருந்தே நமக்கு அப்பிடித்தாங்க.. எங்கியாச்சும் படம் பிடிக்கறதப் பாத்தா அங்கினியே நின்னுருவே…! ’’

 

நாற்ப்பத்தைந்து வயதைத் தாண்டியவரின் மழலைப் பேச்சை அன்றுதான் கேட்டான் சபாபதி.

 

“கடைல ஒண்ணுஞ் சொல்ல மாட்டாங்களா..?’’

“நா முன்னக்கூட்டியே லீவு சொல்லீருவே..’’

 

அந்தப்பேச்சு அத்தோடு முடிந்தது. பள்ளிக்கூடத்து வாசலில் கேசவன் விடைபெற்றுக்கொண்டார். சாயங்காலமாக கடைக்கு வரச்சொன்னார். நைட் டூட்டியாம். சபாபதி அன்றுபோகவில்லை. மறுநாள் வீட்டுக்கு புரோட்டா பார்சல் வாங்க வேண்டியிருந்தது. “புரோட்டா ஸாப்ட்டா, சூடா வாங்கிவாப்பா..’’ எனற மனைவியின் வேண்டுகோளில் கேசவன் ஞாபகத்திற்கு வந்தார். கட்டைப்பை ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் சபாபதி.

 

“ரெண்டுநாளா எதிர்பாத்தேன்.. இன்னிக்கி வரலைன்னா ஒங்க வீட்டுக்கு நாளைக்கி வரலாம்னு நெனச்சே.. “ என்ற கேசவன், கடை முதலாளியிடம், ‘’கல்லாவுக்குள்ள இருக்க அந்தக் கவர எடுத்துக்குடுங்க…ண்ணே..” என்றார். முதலாளியும் அந்த வார்த்தையை எதிர்பார்த்திருந்தவரைப் போல ஒருகவரை எடுத்து சபாப்தியிடம் நீட்டினார்.

 

“சித்த உக்காந்து இதப் பாருங்க…” – சபாபதிக்கு  காலியாயிருந்த ஒரு மேசையில் இடம் ஒதுக்கித்தந்தார் கேசவன். கட்டைப்பையை வாங்கி கல்லாப் பெட்டியின்மேல் வைத்தார்.

 

சபாபதி தனக்கு வேண்டியதை ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு கவரைப் பிரித்தான்.

 

பூராவும் வண்ணப் புகைப்படங்கள்.

 

அத்தனை படங்களிலும் கேசவன். விதவிதமான உடைகளில். வேறுவேறான பாவனைகளில்…. குதிரைமீது சவாரி செய்தபடி.. வாள்பிடித்துச் சண்டையிட்டபடி.. சிலம்பாட்டம் போட்டபடி.. சுருள்கத்தி சுழற்றி… கோயிலில் பவ்யமாய்…. குளக்கரையில் கைகட்டி சிரித்து.. வானைப்பார்த்து வியந்து.. நெருப்பைக் கண்டு ஆக்ரோஷித்து… மழையில் குளிர்ந்து… உயரத்திலிருந்து தாவி.. நட்ந்தபடி.. நாட்டியமாடியபடி.. என ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட படங்கள். ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப் பார்க்க புரோட்டாக் கடையில் உட்கார்ந்திருக்கிறோம் என்ற நினைப்பு ஒழிந்து, எதோ ஒரு காட்சிப்புலத்தில் மிதப்பதாய் இருந்தது.

 

மறுபடி மறுபடி பார்த்தான்.

 

“பெரிய கிறுக்கேங்க…“ கடைமுதலாளி சபாபதியின் பக்கமாய் வந்து நின்று சிரித்தார். “திடீர்ன்னு கட்டப்பொம்மெ வசனத்தப் பேசுவுயா.. சந்திரபாபு மாதிரியே காலக்கால ஆட்டிக்கிட்டுப் பாட்டுப் பாடுவியான்.. பெரிய கூத்துக்காரப்பய. ஏதாச்சும் ஒரு புதுப்படத்துல ஒருமாதிரியா மீசைவளத்தோ குடுமிவச்சோ வந்தாக்க ஊர்ல அம்பட்டபய செத்தான். அவன கொடஞ்சு அதே மாதிரி வெட்டசொல்லி போட்டோ எடுத்து வச்சுக்குவான். எம்புட்டுப் போட்டாங்கிறீக.. வீட்டுல கெடக்கு இன்னம் ஆயிரக்கணக்குல..”

 

”நடிக்கணும்னு ஆசப் படுறாராக்கும்..?’’

 

“ஆசப்படுறானா…? அதாங்க அவனோட ஒரேகுறி. ஒருபடத்துலயாச்சும் நடிச்சிப் பாத்துரணுமாம். சின்னவயசில இதுக்காக மெட்ராஸ் போயி ’லோல்’பட்டு வந்தவனாக்கும். இப்ப கலியாணம் முடிச்சு புள்ளைக ஆனபெற்குதேன் கிருமமா வேலையப் பாக்குறான். இப்பயும் கூட எங்குட்டாச்சும் சினிமா சூட்டிங்னு கேட்டுட்டா கடைக்கி லீவப்போட்ருவான்ல.”

 

“நல்லாருக்கா… ?”  கேசவன் வந்து கேட்டார்.

 

“ ம். பிரமாதம். இத அன்னிக்கே சொல்லீர்க்கலாம்ல.. மூணுநாளும் கூடவே இருந்தேங்கிறீங்க.. லேசா காதக் கடிச்சிருக்கலாமே… ஷார்ட் பிலிம்தான எதாச்சும்  பண்ணீர்க்கலாம்..! பெரிய படத்திலதான் நடிக்கணுமா..?”

 

“அய்யோ, அப்பிடியெல்லா கிடையாது.. எதாச்சும்  வந்தாப் போதும்.. ஒரு பிலிம்..”

 

“சின்ன்ப்பசங்க பிலிம்வச்சு படம் பாப்பாங்கள்ல.. எம்ஜியார், ஜிவாஜின்னு அதேமாதிரி ஒருபிலிம்லயாச்சும் இவன் நிக்கணுமாம்.“ கடையின் இரைச்சலை யும் மீறிச் சிரித்தார் முதலாளி.

 

“அது ஒண்ணும் இன்னிக்கிப் பெரிய விசயமில்லியே.. ஆனா பிலிம் வகையறாவெல்லாம் இப்ப்க் கெடையாது.. எல்லாமே சி.டி.தான்.”

 

”எதாச்சும் ஒரு அமைப்பு வந்தா அமச்சுவிடுங்க.. ! “

 

“வேற யார்கிட்டயும்  போட்டாவக் காமிச்சீங்களா. ”.

 

” ம்ஹூம்..”

 

“வேடிக்க பாக்கத்தான் போவான்.. யார்கிட்டயும் பேசவே மாட்டான். என்னமோ ஒங்ககிட்டக்கத்தாம் பேசியிருக்கான் “ .

 

“மெட்ராஸ்காரங்க வந்தாச் சொல்லுங்க..”  கேசவன் போட்டாவை கவருக்குள் வைத்தபடி சொன்னார்.

“அவரு சொல்றது இருக்கட்டும் கேசவா,  நிய்யும் அப்பப்ப  பாக்குறப்ப செய்றப்ப தாக்கல் கேட்டு ஆவுகப்படுத்திக்க..”

 

”பெரிய படமெல்லாம் நமக்குத் தெரியாது. ஷார்ட்பிலிம்னா. பிரண்ட்ஸ் ஒண்ணு ரெண்டுபேர் எடுப்பாங்க சொல்றேன்…|”

 

”முன்னக்கூட்டியே சொல்லிட்டீங்கன்னா நா லீவு போடுறதுக்கு தோதுவா இருக்கும்.”

 

அன்றைக்கு சபாபதியின் மனைவி விரும்பியபடி புரோட்டா பஞ்சுபோல மிருதுவாகவும் அதேசமயம் சூடாகவும் கிடைத்தது.

 

போனவாரம் சினிமாவில் இணை இயக்குனராக இருக்கும் சபாபதியின் நண்பர் சின்னமனூர் ஸ்ரீதர் சென்னையிலிருந்து பேசினார். விகடனில் பிரசுரமான ஒரு சிறுகதை தன்னை வெகுவாய் பாதித்ததாகவும் அத்னை குறும்படமாய் எடுக்க திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் சொன்னார். சூட்டிங்கிற்கு தேதியைக்கூட தோராயமாகச் சொல்லிவிட்டார். தவிர சில ஏற்பாடுகளுக்கு சபாபதியின் ஒத்துழைப்பும் கேட்டிருந்தார். அந்த தகவலை கேசவனிடம் சொல்லி உற்சாகப்படுத்தி இருந்தான் சபாபதி. அதிலிருந்து காணும் பொழுதெல்லாம் சல்யுட் செய்வதும், நலம் விசாரிப்பதுமாய் இருந்தார் கேசவன்.

 

”வாய்ப்பு கெடைக்கும்னு நெனைக்கிறேன்..” பட்டும்படாமலும்தான் சபாபதி சொல்லியிருந்தான். ஒருவேளை ஆண் கேரக்டரே இல்லாத் கதையாய் அமைந்துவிட்டால்.. தன்மீது குற்றம் வந்துவிடக்கூடாது.

 

”கூட்டத்தில் ஒரு சீன் நின்னாக்கூடப் போதும்.”

 

”நல்ல் ரோலே குடுக்கச் சொல்லலாம்.”

 

கேசவனின் போதாத நேரமோ ஸ்ரீதரின் நல்ல்நேரமோ பெரியபடம் ஒன்றில் கதை சொல்ல தயாரிப்பாளர் ஒருத்தர் ஸ்ரீதரை கூப்பிட்டிருந்தார். அதன்காரணமாய் குறும்பட் வேலை தள்ளிப்போகும் என சபாபதிக்கு அவசரத்தகவல் அனுப்பியிருந்தார் ஸ்ரீதர்.. அதனை எப்படி கேசவனிடம் சொல்வதென விள்ங்காமல் ஓரிருநாளாய் ஒதுங்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தான் சபாபதி. எதேச்சையாய் இந்த சந்திப்பு.

 

”நீங்க வீரப்பய்யனார் கோயில் போயிருந்தீங்களா..? ஒரேநாள்ல பேக்கப் பண்ணீட்டாங்களாமே…‘விஷால்’ படமாம்ல“ கேசவன் பேசிக்கொண்டே போனார்.

 

”அங்கயெல்லாம் போகமாட்டேந் தலைவா..” என புதுசாக அடைமொழி கொடுத்துப் பேசினான் சபாபதி.

 

”அப்பறம்…… டீச்சருக்கு சாப்பாடு குடுத்திட்டு வாரீகளாக்கும்..” பேச்சை வளர்த்துக் கொண்டுபோனார்.

 

”ஆமா.. “ என்ற சபாபதி, ஸ்ரீதரின் புரோகிராம் ஷெட்யூல் கேன்சலான  தகவலைச் சொல்ல வார்த்தைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். சட்டென ஒருபொறி கிளம்பியது. “ஹா”

 

”நம்மாளுக்கு பெரியபடம். அதான் சினிமாபடம் ஒண்ணு பண்ண சான்ஸ் கெடச்சிருக்கு. ஒரு புரடியூசர் கதை கேக்க கூப்பிட்டிருக்கார். ஒக்கேயாச்சுன்னா ஒங்களுக்கும் பெரிய சான்ஸ். உண்டு மூணுமாசம்  கடைக்கி நீங்க லீவு போடவேண்டீருக்கும்..”  வலிந்து சிரித்தான்.

 

” சந்தோசம் ” என வானத்தை நோக்கிக் கும்பிட்ட கேசவன். “எனக்கு  சின்னதா ஒரு சீன் வந்தாலே போதும் ” என்றார்.

 

கேசவனின் அந்த மௌடீகமான பதில் சபாபதிக்கு கழிவிரக்கத்தைக் கோருவதாக இருந்தது..

 

அதுவரையிலும் நின்றுகொண்டிருந்த சபாபதி நிதானமாக நடந்துவந்து கல்லாவுக்கு முன்புறமிருந்த ஸ்டூலை இழுத்துப்போட்டு உட்கார்ந்தான். கல்லாவில் அமர்ந்திருந்த முதலாளியும் இதுவரை அவனை உட்காரச் சொல்லவில்லை என்கிற குற்ற உணர்ச்சியில் உந்தபட்டவராய் சற்று எழுந்து நின்று, ‘’உக்காருங்க  ‘’ என சபாபதி உட்காருவதற்கு ஏது செய்துகொடுத்தார்.

 

“சொன்னாக் கோச்சுக்க மாட்டீகள்ல..”  சபாபதியும் பூடகமாய் கேசவனை நோக்கி பேச்சைத் துவக்கினான்.

 

“அய்யோ…எனக்கு என்னாங்க கோவம்..” என்றபடி கேசவன் உடனடியாய் சபாபதியினருகில் வந்தார். தொடர்ந்து, “.ஒங்க பிரண்டுக்கு நல்ல சான்ஸ் கெடச்சிருக்குன்னீக.. அது அவருக்கு நல்லபடியா அமஞ்சு அவரு பெரியாளா வரணும். நெறையா சம்பாதிச்சு ஏகப்பட்ட பிரைசு விருது எல்லாம் வாங்கி நல்லா இருக்கணும். நம்மளுக்கு நீங்க போதும். ஒங்க ஆதரவுதே முக்கியம்.” என்றார்.

 

தான் அவரை அறிமுகப்படுத்திய காரணத்திற்காக தன்னை சந்தோசப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் கேசவன் சுயமிழந்து பேசுவது சபாபதிக்கு அப்பட்டமாய்த் தெரிந்தது.

“ ஒரு உண்மையச் சொல்லட்டுமா.. “ என்ற சபாபதி, “கொஞ்சம் பக்கத்தில வந்து உட்காருங்க.., என்று அவரை உட்காரச் செய்தான். கடை முதலாளியும் சபாபதியின் பேச்சை ஆவலோடு கேட்கலானார்.

 

“ நானோ உங்க முதலாளியோ..” என்று பேச்சைத் துவக்கியவன், ‘’நீங்க கோவிச்சுக்கக் கூடாது’’ என்று முதலாளியிடம் ஒரு விண்ணப்பம் போட்டுக் கொண்டான்.  “நானோ உங்க முதலாளியோ சாதாரண மீடியேட்டர்கதான்.. அதாவது ஒரு பாலம் மாதிரி.. உங்களுக்கு பாதயக் காட்டுறோம்.. ஆனா நீங்களும் ஸ்ரீதரும்தான் மேட்டர். அதாவது கலைஞர்கள்.

 

கலைஞன் என்ற வார்த்தையில் கேசவனின் உடம்பில் ஒரு மாற்றம் தெரிந்ததை சபாபதியும் முதலாளியும் நேரடியாய்க் கண்டனர்.

 

“ஏன்னா.. உங்களுக்குள்ள எரிஞ்சிகிட்டிருக்கே ஒரு பொறி. அதுதான் இத்தனகாலமா உங்கள காபந்து செஞ்சிகிட்டிருக்கு அது இல்லாட்டி இந்தமனச நீங்க தக்கவச்சிருக்க முடியாது.. விதவிதமா போட்டாவுக்கு போஸ்குடுத்து நின்னிருக்க முடியாது. ஊருக்குளள சூட்டிங் வேனப் பாத்ததும் ஒரு நெலையில் நிக்காமத் தவிக்கிறீங்க பாருங்க… அந்தத் தவிப்பு சாதாரணமானதில்ல அது எல்லாருக்கும் வராது..”

 

சபாபதியின் வார்த்தைகள் அத்தனையும் கேசவனுக்கு சத்திய வாக்குகளாய் ஒலித்தன.

 

அந்த நேரம் ஒருபெண் குழந்தையை இடுப்பில் இடுக்கியபடி  தூக்குவாளி ஒன்றை ஏந்தி கடைக்கு வந்தாள். ” அஞ்சு ரூவாய்க்கி ரசம் ஊத்துங்கண்ணே..”  தோசைக்கல்லை ஒட்டியபடி நின்று கேட்டாள்.

 

பொதுவாக இம்மாதிரி இடைப்பட்ட நேரத்தில் சில சில்லரை ஏவாரங்கள் நடக்கும். வீடுகளில் வெறும் சாதம் மட்டும் தயார் செய்துவிட்டு குழம்பு ரசத்தை கடைகளில் வாங்கி சிலர் பொழுதைக் கழிப்பதுண்டு.

 

முதலாளிகூட முதலில் இந்த ஏவாரத்திற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.. முதல் இரண்டுநாள் காசு கொடுத்து வாங்குவார்கள் பிறகு அதற்கும் கடன்சொல்வார்கள். ஓசி யேவாரம் பார்க்கிறாப் போல் ஆகிவிடும் என்பது அவர்கணக்கு. கேசவனதான் வற்புறுத்தி செய்யச் சொன்னார். ஏவாரம் இல்லாத நேர்த்தில் அஞ்சு பத்து என்று ஒரு பத்துப்பேர் வந்துபோனால். அதுஒரு செலவை அடித்துச்செல்லும்… அதுவுமில்லாமல் குழம்பு ரசம் கேட்டு வருபவர்கள் ரெம்பவும் வழியற்றவர்கள் இல்லாதாவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு எதோ நம்மாலான சின்ன உதவியாக இருக்கும்… ஒருதர்ம காரியம்.. என்றார். அது இவர்கள் நினைத்தததைவிட கணிசமான வருமானத்தையும் தந்தது.

 

சபாபதியின் பேச்சில் சிக்குண்ட கேசவனால் எழுந்து சென்று  ரசம் எடுத்துத்தர முடியவில்லை. முதலாளிக்கும் அப்படியே இருந்தது. பட்டறையில் நின்றிருந்த வேலையாளை ஏவிவிட்டார். “அளவா ஊத்திக்குடுப்பாவ்..! ”

 

ஏதோ ஒரு உந்துதலில் சிரித்த கேசவன், “ நா சாதாரண ஓட்டல் கடைல நிக்கிற புரோட்டா மாஸ்டரு.. வேற எதும் எனக்கு தெரியாது” என்றார்.

 

தலையைக் குலுக்கிய சபாபதி, ” நீங்க பெரிய கலைஞெ..” என்றான்.

 

மறுபடியும் கேசவன் சிரித்தார். அது அவரது இயல்பிலிருந்து மாறியிருந்தது. “ நா நடிச்சதே இல்லியே…. “  சொல்கிறபோதே சிலம்பாட்ட போட்டோவும், குதிரைச்சவாரி போஸும் கேசவனை முட்டித்தள்ளின.

 

”முயற்சி செய்யலேன்னு சொல்லுங்க…. என்னாங் ண்ணாச்சி..” என்று முதலாளியயையும் சாட்சிக்கு இழுத்தான் சபாபதி.

 

சபாபதியின் முனைப்பும் கேசவனின் மயங்கிய நிலையும் கண்ட முதலாளிக்கு ஏதோஒரு வித்தியாசம் தெரிந்தது. இரண்டுபேரையும் மாறிமாறிப் பார்த்தார். கேசவன் குதிரை சவாரியில் சென்னைக்குப் பறந்து போவதைப் போல ஒருகாட்சி முதலாளியது கண்ணில் தெரிந்தது.

 

”சின்மாவுல சேரணும்…. ஆயிரம் லச்சம்னு சம்பாதிக்கணும்னு நம்ம கேசவெ எப்பவுமே ஆசப்பட்டதில்ல.. என்னமோ சின்ன்வயசிலருந்து ஒரு எண்ணம்.. எதுனாச்சும் ஒருபடத்தில ஒரு சின்னதா ஒரு கட்டம் (பிரேம்)  வரணும் அவ்வளவுதே….” முதலாளி மென்மையாய்ப் பேசினார்.

 

” தப்பு…”  சபாபதி அந்த வார்த்தையை கொஞ்சம் சத்தமாய்த்தான் சொன்னான்.

 

” அது ரெம்பத் தப்புங்கறேன்.. கலைஞன்கிறவன்  கூடுதலாவே ஆசப்படணும். எதையும் பெருசாவே நெனைக்கணும். அவனோட கனவு பூமியத் தாண்டி ஓடணும், நட்சத்திரங்களை மிதிச்சு ஏறணும், வானத்தை எடுத்து இடுப்பில் சேத்துக்கட்டி இழுத்துகிட்டுப் போகிற மாதிரி  அவனோட ஒவ்வொரு எண்ணமும் உயரமா இருக்கணும். அப்பத்தான் அவனுக்குள்ள அலஞ்சுகிடிருக்கிற கலைமனசு உயிர்ப்போட இருக்குன்னு அர்த்தம். புரோட்டாவுக்கு யார் வேணும்னாலும் மாவு பெனையலாம். காசிருந்தா யார் வேணாலும் கடையப்போட்டு கல்லாவில உக்காரலாம்.. ஆனா, ஒரு கலைஞனா இருந்த இடத்தில இருந்தே இந்திரலோகத்தில வாழமுடியாது. அதனால….”

 

மேலும் தனது பேச்சைத் தொட்ரவிருந்த சபாபதிக்கு கேசவனிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஏதொ ஒரு வெளிப்பாடு அவனது பேச்சை நிறைவு செய்தது.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 5 / 5. Vote count: 1

No votes so far! Be the first to rate this post.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Scroll to Top