மணலும், மணல் சரிந்த இடங்களும் …..

1
(1)

”என்ன வேலண்ணே….இங்கே படுத்துக் கிடக்கீக. அங்கே அண்ணாச்சி உங்களைக் காலையில இருந்தே வலை போட்டுத் தேடிக்கிட்டு இருக்காக. போனையும் எடுக்க மாட்றிகங்கன்னு சத்தம் போட்டுட்டு கிடக்காக. எப்படியாவது கண்டு பிடிச்சுக் கூட்டிட்டு வாலேன்னு என்னை அனுப்பி வச்சாக. நானும் காலையில இருந்தே ஊரு முழுக்கச் சுத்திட்டு எங்கேயும் காணாம எதுக்கும் பார்ப்போமின்னுதான் இங்கே வந்தேன் . நீங்க என்னடான்னா செல்லி அம்மன் கோவில் ஆலமரத்தடியில இப்படி துண்டை விரிச்சு ஹாயாத் தூங்கிட்டு இருக்கீக. சரி, கெளம்புங்க. அண்ணாச்சி கையோட கூட்டிட்டு வரச் சொல்லியிருக்காக. “சின்னத்துரை மூச்சு விடாமல் பேசி முடித்தான்.

வேலு எழுந்து துண்டை உதறினான்.

“நாலு நாளா நாள் முழுக்க அலைஞ்ச களைப்புடா. ராத்திரி லேட்டாத்தான் தூங்கினேன். காலையில நேரமா எழுந்திரிச்சு நாலு இட்லியத் தின்னுட்டு கிளம்பினேன். அசதியில கொஞ்ச நேரம் படுக்கலாம்னு படுத்தேன். ஆலமரத்து காத்து இதமா இருந்திச்சு. அப்படியே கண்ணசந்திட்டேன் . நீ போ , நான் வந்திடுதேன்.“

“நீங்க கிளம்புங்க. நான் நிற்கிறேன். அண்ணாச்சி உங்களைக் கையோட கூட்டீட்டு வரச் சொல்லியிருக்காக. தனியாப் போனா ஏச்சு விழும். அதோட நான் நடந்துதான் வந்திருக்கேன். உங்க வண்டியிலயே வந்திடறேன்.“

வேலு கிணற்றுப் பக்கம் இருந்த தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரைக் கையில் அள்ளி முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். துண்டால் ஈரம் போக துடைத்தான். தள்ளி நிறுத்தியிருந்த பைக்கைக் கிளப்பினான். சின்னத்துரை பின்னால் ஏறிக் கொண்டதும் வண்டியை உதைத்துக் கிளப்பினான்.

“அண்ணாச்சி ஏன்னே இப்படி உங்களைத் தேடுதாக? அவரு இவ்வளவு கோவப்பட்டு நான் பார்த்ததில்லை. நீங்க போனைக்கூட எடுக்கலைன்னுதான் ரொம்ப சத்தம் போடுதாக.“

வேலு எதுவும் பேசாமல் வண்டியை மிதமான வேகத்தில் ஓட்டினான். வெயில் நன்றாக உறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

*

வண்டியை அண்ணாச்சி வீட்டின் முன் நிறுத்தியதும் சின்னத்துரை இறங்கி உள்ளே போனான்.

“என்னல தனியா வாற … வேலு வரலியா?“ உள்ளிருந்து வந்த அண்ணாச்சியின் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது.

“கண்டு பிடிச்சுக் கையோட கூட்டிட்டுதான் வந்திருக்கேன் அண்ணாச்சி.“ துரையின் குரலில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது .

வேலு வண்டியை நிழலில் நிறுத்தி விட்டு உள்ளே போனான் .

“எங்கேடே போயிட்டே வேலு? என்னாச்சு, இடம் கண்டு பிடிச்சியா இல்லியா?“ அண்ணாச்சியின் குரலில் பதட்டம் தணியவில்லை. “போன் போட்டாலும் எடுக்கல. என்னடே ஆச்சு? உடம்பு கிடம்பு சரியில்லயா? சரி, உட்காரு முதல்ல. துரை, உள்ளே போய் மோரு இருந்தா வாங்கிட்டு வா. வேலு களைப்பா இருக்க மாதிரி இருக்கு. “துரை வீட்டிற்குள் போனான்.

“என்ன வேலு, ஏதாவது தோதான இடம் கிடைச்சுதா இல்லியா? இன்னும் ஒரு வாரத்துக்குதான் லோடு தேறும்னு தவசி சொன்னான். அதுக்குள்ள இடம் பார்த்து மத்த ஏற்பாடுல்லாம் பண்ணினாத்தான் தொடர்ந்து சரக்கு அனுப்ப முடியும். “அண்ணாச்சியின் குரலில் பதட்டம் கொஞ்சம் தணிந்திருந்தது.

“நானும் ஒரு வாரமா ஒரு இடம் விடாம அலைஞ்சு தேடிட்டேன் அண்ணாச்சி. தொடர்ந்து அள்ளுற மாதிரி தோதான இடம் எதுவும் கண்ணில படல அண்ணாச்சி. எல்லா இடத்திலயும் நாமளும் எதிர் பார்ட்டியும் தோண்டி எடுத்த பள்ளம்தான் இருக்கு. மணல் கண்ணில படற எடத்தில ஒரு அடி அல்லது ரெண்டு அடிதான் இருக்கு. “வேலுவின் குரல் மெல்லியதாக ஒலித்தது.

“என்னடே இப்படிச் சொல்லறே. எங்கேயிருந்தாலும் மோப்பம் பிடிச்சுடற நீயே இப்படிச் சொன்னா எப்படி. எங்கேயாவது தோதான இடம் இல்லாமயா போயிடும்? “அண்ணாச்சியின் குரலில் மீண்டும் பதட்டம்.

“ஏன் அண்ணாச்சி, நான் என்னைக்காவது அரைகுறை வேலை பார்த்திருக்கேனா? அந்தக் கோடியில இருந்து இந்தக் கோடி வரைக்கும் தேடி அலைஞ்சுட்டேன். தோதான இடம் ஒன்னும் கண்ணில படல. அதை எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றதுன்னு தெரியாமத்தான் போனையும் எடுக்கல. இன்னும் ரெண்டு மூனு இடம்தான் பாக்கியிருக்கு . அதையும் பார்த்துட்டுப் பேசிக்கலாம்னுதான் இருந்தேன். ஆனால் அந்த இடத்துக்கெல்லாம் வண்டி கொண்டு போக தோதுப் படாதுன்னுதான் யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.“

“அதெல்லாம் பார்த்துக்கிடலாம். நீ போய் தொடர்ந்து அள்ளுற அளவுக்கு மணல் இருக்கான்னு மட்டும் பார்த்துட்டு வந்து சொல்லு. அது போதும். எதிர் பார்ட்டிக்காரன் இடத்தில இன்னும் ஒரு மாசம் சரக்கு எடுக்கலாம் போல இருக்குன்னு தவசி சொன்னான். விட்டுட்டோம்னா நம்ம பார்ட்டியை எல்லாம் அவன் வளைச்சுப் போட்டுருவான். உனக்குத் தெரியாதது இல்ல. இந்தத் தொழில்ல இடத்தை விட்டுட்டா திருப்பிப் பிடிக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டம்னு. அதோட பத்து ஜேசிபி, முப்பது லாரிகளும் சும்மா நின்னா வட்டி இதுவரைக்கும் சம்பாதிச்சதையெல்லாம் தின்னுடும். எப்படியாவது இடத்தைக் கண்டு பிடி. வழியெல்லாம் எப்படியாவது சரி பண்ணிக்கலாம்.“

துரை சொம்பு நிறையக் கொண்டு வந்த மோரை வாங்கிக் குடித்தான் வேலு. ஜில்லென்ற மோர் உள்ளே இறங்கியதும் உடம்பு குளிர்ந்தது போல இருந்தது.

“சரி நீ கிளம்பு. இந்தா செலவுக்கு வச்சுக்க. “அண்ணாச்சி அருகில் இருந்த தோல் பையில் இருந்து நூறு ரூபாய் கட்டில் இருந்து பாதியை அவனிடம் கொடுத்தார். “காத்துக்கிட்டே இருப்பேன். இடம் பார்த்ததும் சொல்லு. நானும் வந்து பார்த்துட்டு மத்த வேலையைப் பார்த்துடுவோம்.“

வேலு தயக்கத்துடன் பணத்தை வாங்கி சட்டையின் உள் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான். வண்டியைக் கிளப்பியவன் போகும்போதே எந்தப் பக்கம் போவது என்று யோசித்தவாறே சென்றான் . இன்னும் நாலைந்து இடங்கள்தான் பாக்கி.

*

நாலு நாளாக மணல் உள்ள இடம் தேடி அலைந்தபோது பார்வையில் பட்ட ஆற்றின் நிலை அவன் மனதை உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. மணல் இருந்த இடமெல்லாம் பாறைகள் கண்ணில் படும் அளவிற்கு மணலற்றுப் போயிருந்தன . எல்லாம் அண்ணாச்சியும், எதிர் பார்ட்டியும் சேர்ந்து செய்த மணல் வியாபாரம்தான் காரணம் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். பேசாமல் அண்ணாச்சியிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடியாவது அந்தத் தொழிலில் இருந்து வெளியேறி விடலாமா என்றுதான் நாலு நாட்களாகவே யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மணல் அள்ளும் அந்தத் தொழில் மூலம் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்த அண்ணாச்சியும், எதிர் பார்ட்டியும் இன்று கோடீஸ்வரர்களாகி விட்டது ஊரறிந்த விஷயம்தான். அவர்கள் இருவர் மட்டுமில்லை, அவர்களிடம் வேலை பார்க்கும் தன்னைப் போன்றவர்களின் வாழ்க்கை நிலை உயர்ந்தற்கும் காரணம் மணல்தான் என்ற உண்மை அவனை முடிவெடுக்க விடாமல் வைத்திருந்தது. இதை விட்டு விட்டு வேறு வேலைக்குப் போய் அதன் மூலம் இவ்வளவு சம்பாத்தியம் கிடைக்குமா என்ற அச்சமும் மனதில் இருக்கத்தான் செய்தது .

வண்டியோடு சேர்ந்து மனதிற்குள் நினைவுகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. அவனை அறியாமலே வண்டி சொல்லூர் விலக்கிற்கு வந்து விட்டது. இன்னும் தேடாத இடங்கள் அந்தப் பகுதியின் உள்ளேதான் இருந்தன. இஸ்மாயில் கடை எதிரில் நிறுத்தி இறங்கினான். இஸ்மாயிலும், கடையில் இருந்த சிலரும் அவனைப் பார்த்ததுமே சிரிப்போடு விசாரித்தார்கள். அவனது தொழில் காரணமாக அவனைத் தெரியாதவர்கள் சிலர்தான் இருப்பார்கள்.

அவன் கேட்காமலே இஸ்மாயில்  சூடான டீயை நீட்டினான். டீயில் இஞ்சி சுவை தூக்கலாக இருந்ததை ரசித்துக் குடித்தவாறே அன்று பார்க்க வேண்டிய இடங்களைக் குறித்து யோசித்தான் வேலு.

உள்ளே தள்ளி உள்ள இடங்கள். போனால் திரும்ப சாயங்காலம் ஆகிவிடும். சாப்பாட்டிற்கு திரும்பி வந்தால் நேரம் வீணாகலாம்.

“இஸ்மாயில்…பிரியாணி ரெடியாயிட்டுதா. இருந்தால் ஒரு பொட்டலம் கட்டு. சம்பல் கொஞ்சம் கூடுதலா வச்சுக் கட்டு.“

இஸ்மாயில் கொடுத்த பொட்டலத்தை வாங்கிக் கொண்டு வண்டியில் ஏறி விலக்கில் இருந்து ஆற்றுக்குப் போகும் பாதையில் செலுத்தினான். உள்ளே ஊர் எதுவும் இல்லாததால் மண் தடம்தான். சமீபத்திய மழையால் குண்டும் குழியுமாகக் கிடந்த பாதை இரண்டு மைல் தாண்டி ஆற்றங்கரையில் இருந்த சுடுகாட்டை அடைந்தது . சுற்று வட்டாரம் முழுவதற்கும் அதுதான் சுடுகாடு.

வண்டியை நிறுத்தி இறங்கியபோது அந்த ஜீப் கண்ணில் பட்டது. குடிநீர் வாரிய ஜீப். கொஞ்சம் தள்ளி நின்று புகைத்துக் கொண்டிருந்த ஓட்டுநர் வேலுவிற்கு பழக்கமானவர்தான்.

“என்ன சார் … இந்தப் பக்கம்?“

“ஏ ஈ உள்ளே புரோபிங் போட்டு பார்த்துக்கிட்டிருக்காரு. நீங்க என்ன இந்தப் பக்கம்?“ ஓட்டுநர் வேலுவிடம் இருந்து பதிலை எதிர்பாராமல் பதில் சொன்னார்.

“எந்தப் பக்கம் இருக்காரு சார்?“ பொறியாளரும் வேலுவிற்கு தெரிந்தவர்தான். புரோபிங் போடுகிறார் என்றால் மணல் இருக்கின்றது என்பது வேலுவிற்குத் தெரியும்.

“இந்தப் பக்கம்தான். ஒரு அரை மைலு உள்ளே. “ஓட்டுநர் கை காட்டிய திசையில் நடந்தான் வேலு. ஆற்றில் ஒரு ஓரமாக வழக்கத்தைவிட அதிகமாக தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. மழைதான் காரணம். பரவலாக மணல் கண்ணில்பட்டது.

ஓட்டுநர் சொன்னது போலவே அரை மைலில் குடிநீர் வாரிய பொறியாளர் நின்று கொண்டிருந்தார். நாலைந்து ஆட்கள் இரும்புக் கம்பிகளை மணலில் சொருகிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அளவுகளை கையில் இருந்த நோட்டில் குறித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“வணக்கம் சார். என்ன ஏதாவது புதுத் திட்டம் வருதா ?“

வேலுவின் குரல் கேட்ட்தும் திரும்பினார்.

“வாங்க…. ஆமாம் ஒரு நானூறு ஊர்களுக்கு ஒரு திட்டம் போடச் சொல்லியிருக்காங்க. எப்படியும் இருபது கிணறாவது போடணும். இங்கே மட்டும்தான் கொஞ்சம் மணல் இருக்கு. மத்த இடம் பூராவுந்தான் நீங்க..“ பொறியாளர் பாதியில் நிறுத்திக் கொண்டார். வேலுவையும் , அண்ணாச்சியையும் நன்கு தெரிந்தவர்.

“இங்கே மணல் நிறைய இருக்கோ? “வேலுவின் கேள்வி அவருக்குப் புரிந்து விட்டது.

“ஆமாங்க. கிணறு போடற அளவிற்கு இங்கே மட்டும்தான் இருக்கு. சுமாரா பதினைந்து லட்சம் பேருக்கான திட்டம். கிணறு போட இடம் கிடைக்கலைன்னா திட்டம் ரத்தாயிடும். தயவு செஞ்சு இந்த இடத்தில மணல் எடுக்க திட்டம் போட்ராதீங்க.“

“நானும் மணல் தேடிதான் அலையறேன். ஆனால் நீங்க இப்படிச் சொல்றப்ப எப்படி பண்ணுவோம். பயப்படாதீங்க. “வேலுவின் மனதில் இருந்துதான் வந்தன வார்த்தைகள்.

“இங்கேன்னு இல்லை, இந்தப் பக்கத்திலேயும் கை வச்சிடாதீங்க. குடிநீர் கிணறுக்கு ஐநூறு மீட்டர் சுத்துல மணல் எடுக்கக் கூடாதுன்னு சட்டம் இருக்கு. ஆனால் எங்கே விடறாங்க. ஒன்னுமில்லை, உங்க ஏரியாவுக்கு குடிநீர் வழங்க நாலு வருஷம் முன்னாடி போட்ட திட்ட்த்தில கிணறு வேலைகளை நான்தான் பார்த்தேன். கிணறு போட்டப்ப பதினைந்து அடி ஆழம் மணல் இருந்துச்சு. ஒவ்வொரு கிணறும் நிமிஷத்திற்கு ஆயிரம் லிட்டர் தண்ணீர் கொடுத்துச்சு. இப்ப பாருங்க சுத்திலும் மணலை எடுத்திட்டதால வெறும் அஞ்சடிதான் மணல் இருக்கு. நீர் சுரப்பும் பாதியாயிடுச்சு. ‘பொறியாளரின் குரலில் வருத்தம் தொனித்தது.

“சார் நீங்க இவ்வளவு சொன்னப்புறம் இந்தப் பக்கம் எப்படி வருவோம். சரி, இந்த திட்டம் பாதிக்காதவகையில வேறு இடம் இருந்தாச் சொல்லுங்களேன். அண்ணாச்சி துளைச்சு எடுக்கிறாரு.”

சற்று நேரம் யோசித்தார் பொறியாளர். “சரி, ஒன்னு பண்ணுங்க. இன்னும் மேல இரண்டு கிலோ மீட்டர் போனிங்கன்னா ஆயிரம் அடி தூரத்திற்கு ஏழெட்டு அடி மணல் பரவலா இருக்கு. அதில எடுத்திங்கன்னா இந்தத் திட்டத்திற்குப் பாதிப்பு இருக்காது. தயவு செய்து இந்தப் பக்கம் வரவேண்டாம்“

“வரமாட்டோம் சார். ரொம்ப நன்றி. நான் போய் அந்த இடத்தையே பார்க்கிறேன். வரட்டுமா? “வேலு அவர் சொன்னதுபோல ஆற்றின் மேல்புறம் நோக்கி நடந்தான். அந்த இடத்திற்கு வண்டியில் போக முடியாது. மணல் சூடாகிப் போயிருந்ததால் செருப்புகளையும் மீறி சூடு தாக்கியது.

அவர் சொன்ன இடத்திற்கு வருவதற்குள் வேலு சோர்ந்து போனான். ஆனால் பரந்து கிடந்த மணல் கொடுத்த திருப்தியில் சோர்வு காணாமல் போனது. இடுப்பில் சொருகியிருந்த அருவாளை எடுத்து நாலைந்து க்ருவேலங்குச்சிகளை வெட்டி முனையைக் கூராக்கினான். பரவலாக குச்சியைச் சொருகிப் பார்த்தான். பொறியாளர் சொன்னதுபோல ஏழெட்டு அடிகளுக்கு மணல்தான். இது போதும் இப்போதைக்கு. ஆறு மாதங்கள் தாக்குப் பிடிக்கும். ஆயிரம் அடி தூரத்திலும் குச்சி சொருகிப் பார்த்து முடித்தபோது உச்சியாகி விட்டது. கைகளைக் கழுவி விட்டு நிழல் பார்த்து உட்கார்ந்து பொட்டலத்தைப் பிரித்து வைத்து பிரியாணியைச் சாப்பிட்டதும் தெம்பு மீண்டு விட்டது. அந்த இடத்திலேயே துண்டை விரித்து ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டான்.

தூக்கம் கலைந்து எழுந்தபோது வெக்கை தணிந்திருந்தது. இனி அடுத்த வேலையைப் பார்க்க வேண்டும். ஆற்றின் இரு கரைகளிலும் உள்ள ஊர்களைப் பார்த்து வண்டிகளைக் கொண்டுவர வழி தோது பண்ண வேண்டும். அதுதான் முக்கியம். இரு பக்கம் உள்ள பகுதிகளைப் பார்வையிட்டு, விசாரிப்புகளை முடித்தபோது மாலை ஆகிவிட்டது.

கரை ஓரமாகவே நடந்து வண்டி நிறுத்தியிருந்த இடம் அடைந்தபோது ஜீப்பைக் காணவில்லை. வண்டியில் ஏறிக் கிளம்பி மீண்டும் இஸ்மாயில் கடையில் நிறுத்தினான். டீ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது சாமி வந்தான். அண்ணாச்சிக்கு வேலு எப்படியோ அதே போல எதிர் பார்ட்டிக்கு சாமி. அண்ணாச்சியும், எதிர் பார்ட்டியும் அந்த தொழிலில் மட்டும்தான் எதிர் எதிர். மற்ற விஷயங்களில் அவர்களுக்குள் எந்தப் பகையும் கிடையாது. ஒன்னுக்குள் ஒன்னுதான். அதேதான் வேலுவிற்கும் சாமிக்கும் ஆன உறவும்.

“என்ன சாமி …இந்தப் பக்கம்?“

சாமியும் டீயை வாங்கிக் கொண்டதும் இருவரும் சற்று ஓரமாக ஒதுங்கினார்கள்.

“உங்கிட்ட சொல்றதுக்கென்னண்ணே. நம்ம ஏரியாவில இன்னும் பத்து நாளைக்குதான் மணல் தேறும். வேற இடம் பாரு, பாருன்னு நச்சரிக்காரு நம்மாளு. நானும் நாயா பேயா அலையறேன். எங்கே பார்த்தாலும் நாம தோண்டிப் போட்ட பள்ளம்தான் கண்ணில படுது. மணலுக்கு எங்கே போறதுன்னு புரியாமதான் அலைஞ்சுட்டிருக்கேன்.“ சாமியின் குரலிலும் சலிப்பு தெரிந்தது.

“நம்ம பாடும் அதுதான். “வேலு அடக்கியே வாசித்தான். வாயை விட்டு இடத்தை விட்டு விடக்கூடாது என்ற உள்ளுணர்வுடன்.

*

அண்ணாச்சியின் வீட்டை அடைந்தபோது துரை வெளியில் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“அண்ணாச்சி உங்களுக்காக இவ்வளவு நேரம் காத்திருந்துட்டு இப்பதான்….” துரை கை சைகை காட்டியதைப் புரிந்து கொண்டான் வேலு.

அண்ணாச்சி அடிக்கடி தண்ணி அடிக்க மாட்டார். எப்போதாவதுதான், அதுவும் வீட்டில் தனியாகத்தான்.

“அப்ப நான் போயிட்டு காலையில வாறேன்.“

“அய்யய்யோ … நீங்க எப்ப வந்தாலும் உள்ளே வரச் சொன்னார்.“ துரை பதறினான்.

வேலு உள்ளே போனபோது அண்ணாச்சி சோடா பாட்டிலைத் திறந்து கொண்டிருந்தார். வேலுவைப் பார்த்ததும் சோடா பாட்டிலை எதிரில் பொன்னிற திரவம் நிரம்பிய கண்ணாடி தம்ளர் அருகில் வைத்தார்.

“என்னடே ஆச்சு வேலு …“

“இடம் பார்த்துட்டேன் அண்ணாச்சி. ஒரு ஆயிரம் அடி தூரத்துக்கு ஏழெட்டு அடி மணல் இருக்கு. ஆறு மாசம் வரும்.“

அண்ணாச்சியின் முகத்தில் தெளிவு தெரிந்தது.

“அதானே, வேலுன்னா சும்மாவா? சரி, விவரமாச் சொல்லு.“

வேலு இடம் குறித்த விபரங்களைச் சொன்னான். மிக கவனமாக அந்தப் பொறியாளரைப் பார்த்ததைத் தவிர்த்துவிட்டு.

“ஆனால் ஒரே ஒரு சிக்கல்தான் அண்ணாச்சி. ரெண்டு பக்கமும் வயல்தான் இருக்கு. வண்டி உள்ளே போறதுதான் சிரமம்.”

“அதெல்லாம் வழிக்கு கொண்டு வந்திடலாம். யாரு வயலுன்னு விசாரிச்சியா?“

“விசாரிச்சிட்டேன் அண்ணாச்சி. எல்லாமே எதிர் பார்ட்டிக்கு வேண்டிய ஆளுங்க . அதான் சிக்கல்.“

அண்ணாச்சி சிறிது நேரம் பேசவில்லை.

“அப்புறம் வழியில அந்த சாமிப்பயலைப் பார்த்தேன். அவங்களுக்கும் இன்னும் பத்து நாளைக்குதான் தேறுமாம். அவங்களும் வேற இடம் தேடித்தான் அலையறானுக.”

“அவன்கிட்ட இதைப் பத்திச் சொல்லிட்டியா…“ அண்ணாச்சி பதறினார்.

“சொல்லுவேனா நான் . எனக்கு ஒரு யோசனை தோணுது . பேசாம அந்த பார்ட்டிக்கிட்ட நேராப் பேசிடுங்க அண்ணாச்சி. ஆளுக்குப் பாதியா பிரிச்சுக்கலாம். அவரை வச்சுப் பேசி வழியும் தோது பண்ணிடலாம்.“

“அதுவும் சரியாத்தான்படுது. ஒன்னுமில்லாமப் போறதுக்கு இது பரவாயில்லைன்னு அவனும் ஒத்துக்குவான். இந்தா இப்பவே பேசிடறேன்.” அண்ணாச்சி அருகில் இருந்த போனை எடுத்து எண்களை அனுப்பினார். வேலு சற்று தள்ளி நின்று கொண்டான்.

பத்து நிமிஷங்கள் பேசிவிட்டு போனை கீழே வைத்தார்.

“சரின்னுட்டான் வேலு. நாளைக்கு காலையிலயே போய் இடத்தைப் பார்த்துட்டு அடுத்த வேலைகளில் இறங்கிடலாம்னு சொல்லிட்டான்.“

“அப்ப கொஞ்சம் விடியலிலேயே கிளம்பிடுவோம். வெயில் ஏறிட்டுதுன்னா ஆத்தில நடக்கறது சிரமம் ..”

“அதெல்லாம் சொல்லிட்டேன். சரி, நீ போயிட்டு காலையிலயே வந்திடு. அப்படியே வெளியே வண்டியில ஸ்டீபன் இருந்தா அவனையும் இப்ப போயிட்டு காலையில சீக்கிரமா வரச் சொல்லிடு.“ அண்ணாச்சி மீண்டும் சோடா பாட்டிலைத் திறந்தார். சற்று உற்சாகத்துடன் இருப்பதாக வேலுவிற்குத் தோன்றியது.

“சரி அண்ணாச்சி. “சொல்லிவிட்டு வேலு வெளியே வந்தபோது இருட்டி விட்டிருந்தது. வண்டியில் உட்கார்ந்து பாட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஸ்டீபனிடம் விபரம் சொல்லிவிட்டு தன் வண்டியில் ஏறினான். ”சரி வாரேன் துரை.“

போகும் வழியிலேயே லட்சுமிக்கும், குழந்தைகளுக்கும் சேர்த்து டிபன் வாங்கிக் கொண்டான். சாப்பிட்டவுடனேயே தூக்கம் வர அலாரம் வைத்துவிட்டு அசந்து  தூங்கிப் போனான்.

காலையில் எழுந்து லட்சுமியை எழுப்பி கதவைப் பூட்டிக் கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு இருட்டிலேயே கிளம்பினான். அண்ணாச்சி வீட்டை அடைந்தபோதும் சரியாக விடியவில்லை. ஸ்டீபன் வண்டியைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். வேலுவின் வண்டி சப்தம் கேட்டு அண்ணாச்சியே வெளியே வந்துவிட்டார். துரை உள்ளே போய் எடுத்துவந்த காபியைக் குடித்து விட்டு காரில் முன் பக்கம் ஏறிக்கொண்டான் வேலு. அண்ணாச்சி பின்னால் ஏறிக் கொண்டதும் ஸ்டீபன் காரைக் கிளப்பினான்.

விலக்கிற்கு வந்தபோது இலேசாக வெளிச்சம் வந்திருந்தது. இஸ்மாயில் கடையில் இருந்து சற்று தள்ளி நின்ற கார் அருகில் ஸ்டீபன் வண்டியைக் கொண்டு போய் நிறுத்தினான்.

நின்று கொண்டிருந்த காரில் உட்கார்ந்திருந்த எதிர்பார்ட்டி கண்ணாடியை இறக்கி விட்டார். “அப்ப போலாமா?“

வேலு சொன்ன பாதையில் ஸ்டீபன் வண்டியை திருப்பினான். அந்த காரும் பின் தொடர்ந்து வந்தது. சுடுகாட்டருகில் வந்து நின்ற போது நன்றாக வெளிச்சம் வந்திருந்தது. வேலுதான் முதலில் இறங்கினான்.

“இனிமே நடந்துதான் போகணும் அண்ணாச்சி.“

அண்ணாச்சி இறங்கினார். அடுத்த வண்டியில் இருந்து சாமிதான் முதலில் இறங்கினான். தொடர்ந்து எதிர் பார்ட்டி இறங்கினார். அந்தக் காலை நேரத்திலும் மடிப்பு கலையாத வெள்ளை வேட்டி சட்டையுடன் பொதுக் கூட்டத்திற்குப் போவது போல இருந்தார்.

“என்னடே வேலு, நல்லாயிருக்கியா? பார்க்கவே முடியல.“

“இருக்கேன் ரெண்டு அண்ணாச்சி புண்ணியத்திலும். நீங்க நல்லாயிருக்கீகளா?“

“உன்னை மாதிரி ஆளுங்கல்லாம் இருக்கும்போது நமக்கு என்ன குறை வரப் போகுது. “அவர் பேச்சு மேடையில் பேசுவதுபோலவே இருந்தது.

“அப்ப ஸ்டீபன், நீங்க ரெண்டு பேரும் வண்டியிலயே இருங்க. யாராவது கேட்டா ஒன்னும் சொல்ல வேண்டாம்.“

நான்கு பேரும் மேல் பக்கம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்கள். வேலுதான் வழி காட்டினான். சாமி அவன் கூடவே வந்தான். தூரம் போகப் போக பின்னால் வந்தவர்கள் இருவருக்கும் சோர்வு ஏற்பட்டதை வேலுவால் உணர முடிந்தது. துணிப் பையில் வைத்திருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை ஆளுக்கொன்றாக கொடுத்தான்.

இடத்தை அடைந்தபோது அண்ணாச்சிக்கும் அவருக்கும் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. “தூரம்தாண்டே வேலு. ஆனாலும் பொன்னு விளையற இடமாச்சே , நடந்துதானே ஆகணும்.“

வேலு நேற்று கரையில் ஒளித்து வைத்திருந்த சீவிய குச்சிகளை எடுத்தான். சாமியும் அவனும் சேர்ந்து ஆற்றின் பல இடங்களிலும் குத்திக் காண்பித்தார்கள். அன்ணாச்சி முகத்திலும் அவர் முகத்திலும் திருப்தி தெரிந்தது.

“இடம் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆறு மாசம் தாங்கும். என்ன சொல்லறே? “அண்ணாச்சி சொன்னதைக் கேட்ட அவர் தலையாட்டினார்.

“ஆனால், வண்டி வர தோது இல்லாம ரெண்டு பக்கமும் வயலுங்க. அதுவும் நல்லா விளைச்சல் உள்ள இடம் . தடம் போடறதுதான் சிரமம். உன் கையிலதான் இருக்கு. வேலு விசாரிச்சிட்டான். எல்லாமே உனக்கு வேண்டிய பார்ட்டிங்கதான். எப்படியாவது பேசி இடம் பிடிச்சிட்டேன்னா இன்னும் ஆறு மாசம் கவலை இல்லை. “அண்ணாச்சி நைச்சியமாகப் பேசினார்.

“அதை நான் பார்த்துக்கிடறேன். கவலையை விடுங்க. ஏரியாவை பாதிப் பாதியா பிரிச்சிக்கிடுவோம்.“

“இடம் திருப்திதானே ரெண்டு பேருக்கும். சரி, கிளம்புவோம். இன்னும் வெயில் ஏறினா ஆத்தில நடக்கறது சிரமம்  தண்ணியும் சூடாயிடும். “வேலு கிளம்பலாம் என்பதுபோல கையை முன்னால் நீட்டினான்.  இருவரும் நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

“அப்படியே ஓரமா தண்ணி ஓடற தடத்திலயே நடங்க. மணல் ரொம்ப சூடாயிட்டுது. செருப்புல்லாம் சூடு தாங்காது.“

இருவரும் வேலு காட்டிய தடத்தில் வேட்டியை சற்று உயர்த்திப் பிடித்தவாறு பேசிக் கொண்டே நடந்தனர் . அவர்கள் பேசிக் கொள்வது காதில் விழாத தூரத்தில் வேலுவும் , சாமியும் சற்று இடைவெளி விட்டு பின் தொடர்ந்தனர். தண்ணீரும் இலேசாக சூடாகத்தான் இருந்தது.

*

கிளம்பி கால் மணி நேரம் ஆகியிருக்கும்.

“வேலு….ஏய்…வேலு…..“ மனதைப் பிளப்பதுபோல அண்ணாச்சியின் குரல் ஒலித்தது. கூடவே எதிர் பார்ட்டியின் குரலும் அதே தொனியில்.

முப்பதடி இடைவெளியில் பின் தொடர்ந்த வேலுவும், சாமியும் அந்தக் குரல்லாலும், முன்னால் கண்களில் பட்ட காட்சியாலும் அப்படியே உறைந்து போய் விட்டனர்.

சற்று முன் நிமிர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்த அந்த இருவருடைய பாதி உடம்புதான் கண்ணில் பட்டது. இடுப்புக்குக் கீழ் மணலில் புதைந்திருந்தது போலத் தோன்றியது. சில விநாடிகளில் தலையும், உயர்த்திய கைகளும்தான் பார்வைக்குத் தெரிந்தது.

“வேலூ …. அப்படியே உள்ளே இழுக்குதுடா … ஏதாவது கயிறு கட்டை இருந்தா எடுங்கடா …. ஏய்ய் … வேலூ…”

தலை மட்டும் வெளியில் தெரிந்த நிலையில் இருவரின் கண்களிலும் மரணபயம். கைகள் உதறிக் கொண்டிருந்தன.

வேலுவும், சாமியும் ஓடிப் போய் அவர்களை நெருங்குவதற்குள் அந்த இடத்தில் சற்று முன்னால் இருவர் இருந்த அடையாளமே இல்லை. தலைகளும், கைகளும் கூட மூழ்கி விட்ட நிலையில் அந்த இடத்தில் நீரில் இலேசான அசைவுகள் மட்டும்தான் கண்ணில் பட்டன.

கண் முன் நடந்ததைப் பார்த்த சாமி கண்கள் வெளியே பிதுங்கி உறைந்து போயிருந்தான். அவன் உடல் உதறிக் கொண்டிருந்தது.

“புதைகுழி இருந்திருக்கும் போல இருக்கு. இப்ப என்னடா பண்றது?“ வேலுவின் குரலிலும் பதட்டம்.

சில விநாடிகளில் நீரில் காணப்பட்ட அசைவுகளும் அடங்கிவிட, ஆற்று நீர் மீண்டும் அதன்போக்கில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது அந்த இடத்தில்.

செல்போனை எடுத்து ஸ்டீபனின் எண்களை அழுத்தியபோது வேலுவிற்கு ஆறும், அதில் ஓடும் நீரும் , பரந்து கிடந்த மணலும் ஏதோ சொல்வது போலத் தோன்றியது.

குரலில் பதட்டத்துடன் விஷயத்தை சொல்லி முடித்த சில நிமிடங்களில் ஸ்டீபனும், இன்னொருவனும் தூரத்தில் ஓடி வருவது வேலுவின் கண்களுக்குத் தெரிந்தது. ஆனால் மனதில் நேற்று அதே இடத்தில் மாட்டிக் கொண்டு காணாமல் போன அந்த மாட்டின் கடைசி நேர ஓலமும் , உதறல்களும் அவனை அறியாமலே வந்து போயின .

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 1 / 5. Vote count: 1

No votes so far! Be the first to rate this post.

2 thoughts on “மணலும், மணல் சரிந்த இடங்களும் …..”

  1. Shanmuga Lakshmi

    எளிய நடையில் அங்காங்கே வட்டார வழக்கு சொல்லோடு கதையை கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.திணை விதைத்தவன் திணையை அறுப்பான் வினை விதைத்தவன் வினையை அறுப்பான் என்ற பழமொழிக்கேற்ப மணலை அள்ளித் நின்றுக் கொழுத்தவனை அந்த மணலும் தின்று விட்டது.

    மணல் கொள்ளையர்களின் பாதக செயலால் இன்றைய சந்ததி தண்ணீர் இன்றி தவிக்கும் நிலையையும் அழகாக காட்சி படுத்தியுள்ளார்

    மொத்தத்தில் இந்த கதை மூலமாக நாம் இயற்கையை சிதைத்தால் இயற்கை நம்மை சிதைத்து விடும்.இயற்கை ஒருபோதும் தவறு செய்வதில்லை.

  2. சத்யா ராமராஜ்

    என்ன ஒரு பொருத்தமான முடிவு!நினைக்க நினைக்க மனசே ஆறவில்லை.இதேபோல் நாடெங்கும் எத்தனை ஆறுகள் அழிந்து கொண்டு இருக்கின்றனவோ? என்று தான் இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வருமோ?கதை என்பதால் சுலபமாக மணல் கொள்ளையைத் தடுக்க முடிகிறது! மணல் கொள்ளையர்களை அழிக்க முடிகிறது.நிஜத்தில் ஏது விடிவு?

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Scroll to Top
%d bloggers like this: