பலிகளம்

0
(0)

“வேணாம்ணே.. காஸ் குடுண்ணே..” –கண்களைத் திறந்தால் ‘சரக்கைக்’ காண்பித்து சிந்தனையை மாற்றி விடுவாரோ என்ற பயத்தில் இமையைப் பூட்டியபடியே கேட்டான் நாகராசு.

 

“மில்ட்ரி சரக்கு டீ.. சும்மா கும்முன்னு இருக்கும்”  சமையல் மாஸ்டர் ஆனந்தனுக்கு, நாகராசுவுக்கு ஒரு மடக்கு ஊத்திவிட்டால்- தனக்கு முப்பதுரூபாய் மிச்சம் என்ற கணக்கு இருந்தது. சிறுவனாய் இருப்பதால் அதிகமாய் சாப்பிடவும் மாட்டான்.

 

நாகராசுவுக்கும் அந்தக் கணக்குத்தான் மனசில் ஓடியது. பேருக்கு ரெண்டு அவுன்ஸ் ஊத்திக்குடுத்துக் கழித்து விடுவார்கள். சரக்கு சரியில்லாவிட்டால், கிறுகிறுப்பு வ்ந்து வாந்தியாகிப் போகும்.. வீரபாண்டித் திருவிழாவில் வேலைபார்த்த காசைப்பூரவும் யாராச்சும் பிக்பாக்கெட் அடிச்சுப் போய்விடலாம். இப்படியே வீட்டில் கொண்டு போய்ச் சேர்த்தாலாவது அம்மாவிடம் நல்லபேர் வாங்கலாம். திருவிழாவில் ‘சேத்தாண்டி’ வேசம் போட்டு ஒரே நாளில் முன்னூறு ரூபாய் சம்பாதித்துக் குடுத்தானாம் நாகராசுவுக்கு இளையதம்பி. அப்பாவும் அம்மாவும் பெருமையாய்ப் பேசிக்க் கொண்டிருக்கிறார்கள் .

 

மூனுநாள் வேலை பார்த்த காசு நானூத்திச் சில்லரை சேர்ந்திருக்கிறது. ‘கட்டிங்’ குக்குப் பதிலாய் முப்பது ரூவாய் குடுத்தாரானால் நானூத்தி அம்பதைத் தாண்டி வரலாம். இனியும் ஏதாச்சும் வேலை திகையுமா எனப் பார்க்க வேண்டும்.. திகையாவிட்டால் ஆற்றில் குளித்துவிட்டு, சாமி கும்பிட்டு விட்டு வீட்டுக்குப் போய் விட வேண்டியதுதான். நாள்க் கண்க்கு வைத்து எததாச்சும் ஒரண்டை இழுத்து அடிப்பார்.

 

“கொண்டாங்ண்ணேய்..” – கழுத்திலிருந்த சிகப்பு குற்றாலத் துண்டை உதறி, டவுசருக்குப் பெல்ட்டாய் இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான். சட்டையை இறக்கிவிட, துண்டு மறைந்து கொண்டது.

 

“பார்ரா..! துண்டுக்கட்டெல்லா பெலமா இருக்கு..” ஆனந்தன் மாஸ்டர் கண்களை அகலவிரித்து கேலி பேசினார்.

 

“பெரிய மாஸ்டராய்ட்டான்ல..இன்னம் பாருங்கண்ணேய்..என்னென்ன வித்தயெல்லா வருதுன்னு..”—உடனிருந்த கண்ணன் ஒத்துப் பாடினார்.அந்த கிடாவெட்டு வேலைக்கு மூன்று பேரும்தான் வந்திருந்தனர்.

 

சேப்பிலிருந்து பத்து ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்த ஆனந்தன், “பரவால்ல.. இப்படித் தாண்டா இருக்கணும். நாங்கதே எதோ இந்த சாராயச் சனியனுக்கு வாக்கப்பட்டுட்டோம்.. விடமுடியல  நிய்யாச்சும் தப்புச்சுக்கப்பா..!” என்றார்.

 

“நீங்கவேற.. பய, பாக்கத்தே பத்துவயசு.. குவாட்டரு, ஆப்பெல்லா அசால்ட்டா முழுங்கீறு வாண்ணேய்.. என்னடா நாகராசூ..!”—கண்ணன் அவனது தலைமுடியைக் கலைத்துவிட்டுச் சிரித்தார்.

 

“சேச்ச.. அப்பிடியெல்லா சின்னப் பயல நாசம் பண்ணக்கூடாது..!   பெத்தாத்தே பிள்ளயா..? –என்ற மாஸ்டர், “பிடிடா.. பாத்துகிட்டே இருக்க..” என்று நாகராசுவை அவசரப் படுத்தினார். அடிவயிற்றில் சொருகி இருந்த பிராந்தி பாட்டில் ரெம்பனேரமாய்க் காத்திருந்து இப்போது கனத்தது. வேட்டிக்கட்டு லூசாகி பாட்டில் நழுவுகிறதோ..இடது கையால் மேலேத்தி விட்டுக் கொண்டார். கிடாவெட்டுக்காரர் கொடுத்த ’கிப்ட்.’

 

“என்னாண்ணே சம்பளத்தவும் கொறச்சிட்டீஙக.. கட்டிங் காசவாச்சும் குடுங்ணே..”—பணத்தைக் கையில் வாங்காமல் சிணுங்கினான். கணக்குத் தப்புகிறதே..

 

அந்த சமயம் விடுவிடுவென வந்த கிடாவெட்டுக்காரர், “இங்கியா இருக்க ஆனந்தா.. வண்டி வந்திருச்சுப்பா..   சித்த   வந்து ஏத்திவிட்றதான.. கூட்டநெரிசல் கூடிக்கிட்டே இருக்கு. சட்டுன்னு கெளம்பீடலாம்..” –மொட்டைத் தலையைத் தடவியபடி அழைத்தார்.

 

திருவிழா   நெரிசல்   உண்மையிலேயே அதிகமய்த்தான் இருந்தது. எப்பவும் புதன் கிழமை மட்டுமே ஜனக்கூட்டம்   பொங்கிச்   சாயும்.. இந்தவருடம் மூணாம் நாளான வெள்ளிக் கிழமையும், புதனைப் போலவே இருக்கிறது. தாங்கள் வேலை முடித்த இடத்தில் கூட இரண்டுபேர் சமையல் பாத்திரங்களை இறக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

 

“வேல இருக்குணே.. சரக்கெல்லா வந்திருச்சி கோச்சுக்காதீகண்ணே..—” பொய்சொல்லி வீட்டுக்காரரை நகர்த்தி விட முயற்சி செய்ததார். வீட்டுக்காரரோ யாராச்சும் ஓராள் அனுப்பிச்சாக் கூடப் போதும் என மன்றாட,   “வண்டிக் கிட்ட நில்லுங்க அனுப்பிச்சு விடுறேன்..” என்று ஆளைக் கடத்தி விட்டார்.

 

“இந்தாடா இது கோயில் வேல.. பேசுனதே அய்நூறு.. மாஸ்டரான எனக்கு எம்புட்டுங் க ற  .. எறநூறுதே.. மண்டபத்து வேலைக்கெல்லா முந்நூறூ வரைக்கும் தரலியா.. பிடிபிடி கெள்ம்புவம்,  நின்  டா வீட்டுக்காராளு மறுபடிவந்து லோடு ஏத்த கூப்புட்டுருவாரு..நகரு..நகரு..”  பணத்தை நாகராசுவின் சேப்புக்குள் திணித்துவிட்டு, தோப்புக்குள் மறைவிடம் பார்த்து நடந்தார்கள். ஆனந்த மாஸ்டரும் கண்ணனும்.

 

உள்ளூராய் இருந்தால் தன்பங்கிற்கான சரக்கை வாங்கி யாரிடமாவது விற்றுவிடலாம். இங்கே ரெம்பச் சிரமம். போலீஸ் கீலீஸ் பார்த்தால் பிதுக்கி எடுத்து விடுவார்கள்.

 

கடைசி முயற்சியாக கூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டு அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தான். “ணே.. இன்னோர் பத்து ரூவாயாச்சும் குடுங்ணே..” கூவினான். திரும்பிப் பார்த்த மாஸ்டர், “அஜ்சு காஸ் கெடையாது, தொரத்தர வேலையெல்லா அம்மள்க்குப் பிடிக்காது. அடுத்தடுத்து வேலைக்குக் கூப்புடனுமா வேணாமா..? போடான்னா..”

 

 

திரும்பினான்.

 

காக்காத்தோப்பு என்றழைக்க்ப்படுகிற அந்த தென்னந் தோப்பு முழுக்கவும் மாரியாத்தாளுக்கு நிரை வருக்ஷம் கிடாவெட்டுகிற கூட்டம் தள்ளிச் சாய்ந்து கொண்டிர்ந்தது.

 

வீரபாண்டித் திருவிழா – சித்திரை முதல் வாரத்தில் ’சாட்டு’ துவங்கியதுமே, நிரை வருசம் சட்டி செலுத்த விருப்பவர்கள் கிடாவெட்டுக்கு இடம் கேட்டு அலையத் துவங்கி விடுவார்கள். ரோட்டு ஓரத்திலும், ஆத்தோரத்திலுமாய் நடந்து கொண்டிருந்த பலி, பக்தகோடிகளின்

அதிகரிப்பால் மண்டபத்திலும் தோப்புகளிலும் மட்டுமே என வரையறுக்கப்பட்டது.

 

அதனால் கோயிலைச் சுற்றிலும் இருக்கிற தென்னந் தோப்புகளுக்கு, காய்ப்பு காலத்தைக் காட்டிலும் – திருவிழா – எட்டுநாளில் அள்ளிக் குமிச்ச வருமானம்.

 

வடக்கே இருந்துவரும் தேனி-அல்லிநகரம், பொம்மயகவுண்டன் பட்டி..அன்னஞ்சி..சுத்துக் கிராமத்துச் சனங்கள் பூராத்துக்கும் காக்காத்தோப்புத்தான் தோது. பத்து பதினைந்து ஏக்கரா விஸ்தீரணம். தண்ணீர் வசதியோடு இருப்பதால் சமையல்காரர்களுக்கும் பிரச்சனை இல்லை. இப்போது கிரைண்டரும், மிக்சியும் வேறு போட்டுவிட்டார்கள். ஒரு கிடா வெட்டுக்கு முதலில் அய்ம்பது ரூபாயில் ஆரம்பித்த கட்டணம்., இந்த வருசம் முன்னூறு என்றானது. அதுவும் முன் கூட்டியே வந்து ரசீது வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

 

தோப்பெங்கும் ஆட்டுக்கிடாகளின் ரத்தம்,  பூகோள வரைபடமாய் உறைந்து கிடக்க, கறிமசாலின் வாசனையும், ரத்தக்கவுச்சியும் அடுப்புப் புகையோடு கலந்து ஒரு விதமான நெடியினைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது . பண்டபாத்திரங்கள் கழுவி விட்ட தண்ணீர் ஆங்காங்கே தேங்கி சகதியாய் நசநசத்துக்கிடக்க, மேட்டுப்புறம் பெரிய பெரிய தார்ப்பாய்கள் விரிக்கப்பட்டு பந்திகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. ”கிடா உரிக்க ஆள்வேணுமா “ – என்று வெட்டுக் கத்தியோடும், கட்டையோடும் அலைகிற ‘ பாய் ‘ களும், அய்ஸ்வண்டி, பீப்பீ , சவரிமுடி, விகிற ஏவரிகளுமாய் – திருவிழாவின் ஒருபகுதியே அடைந்து கிடந்தது. தென்னை மரங்களைச்சுற்றிலும் சாப்பிட முடியாமல் மீந்து போன சோற்றுக் குவியல்கள், மண்மூடி ஈ மொய்க்கக்  கிடந்தன.

 

தாண்டித் தாண்டித்தான் நடக்க வேண்டி இருந்தது நாகராசுவுக்கு.

 

“வேலைக்கு வரவாண்ணே..!” – அப்போதுதான் வந்திறங்கிய ஒருமாஸ்டரைப் பிடித்துக் கேட்டான்.

 

“ஒராள் வேலதாம்ப்பா.. எவெ சம்பளந்தாரான்..,அரிசிக்கு, ஆட்டுக்கு அள்ளிகுடுப்பானுக.. நமக்குக் கூலி தரனுமுன்னாத்தே.. பல்லக் கடிப்பானுக..வேற எடம்பாரு..!”

 

அடுத்த இடதில் ‘சாப்பிட’ மட்டும் வரச் சொன்னார்கள்.

 

தான் வேலைசெய்த இடத்தில் மிச்சம் விழுந்த கறியைப் புதைத்த கதை சொன்னான் நாகராசு.

 

தோப்பின் மறுகோடிவரை நடந்தான், அவனுக்கே சள்ளையாய் இருந்தது. ‘ போதும் ஆற்றில் குளித்துவிட்டு திருவிழாக்கடையைச் சூற்றிப் பார்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போகலாம். ஞாயிறு திங்களில் வேலைக்கு வரச்சொல்லி இருக்கிறார் ஆனந்தன் மாஸ்டர். சட்டை சேப்பிலிருந்த பத்து ரூபய்க்கு ‘ சக்கோபார் ‘ அய்ஸ் வாங்கிச் சுவைத்தான்.

 

ஆற்றுக்குப் போகும் வழியில் தென்னை மரத்தூரில் சிறு கும்பல் கூடியிருந்தது. ’கடகட’ வென டப்பாவில் கட்டைகளைப் போட்டு உருட்டி ‘குலுக்குக் கட்டை’ ஆடிக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

 

சினிமா நட்சத்திரங்களின் படங்கள் ஒட்டப்பட்ட அட்டை ஒன்று தரையில் விரிக்கப்பட்டிருக்க சின்ன மனைப் பலகையில் அந்த டப்பா கவுத்தி நிமித்தப்பட்டது. கட்டையின் ஆறு பக்கங்களிலும் அட்டையில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் சினிமாக்காரார்களின் அதேபடம் குறுக்கப்பட்டு ஒட்டியிருந்தன.

 

“வைசார் வையி.. பதுவச்சா முப்பது, நூறுவச்சா முந்நூறு.. டபுளு.க்கு .ட்ரிபுளு சிங்கிளுக்கு டபுளு..,வையி வையி..” ஓயாமல் டப்பாவைக் குலுக்கிக் கொண்டு பேசியபடிக்கு இருந்தான் உருமால்கட்டிய அந்த ஆள். ”வச்சா மாலு ..விழுந்தா டீலு ! ..மாலா..டீலா..? டீலா..? நோ..டீலா? “ தொடர்ந்து அனத்தியபடியே இருந்தான்.

 

டப டப வென.குலுக்குவதும், டப்பென பலகையில் சப்தமெழ கவிழ்ப்பதும், டப்பாவை நிமிர்த்தி விழுந்த படத்தைக் காட்டுவதுமாக வித்தைக்காரனின் வேகம் இருந்தது.

 

சுற்றி இருந்தவர்கள் கைகளில் ரூபாயைக் கசக்கி வீசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பணம் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தது.

 

சபரிமலை அய்யப்பன் கோவிலிலும் இப்படித்தான் நிறைய சூதாட்டங்கள் நடக்கும். சுக்குமல்லி ஏவாரத்துக்குப் போகிறபோடு பார்த்திருக்கிறான். அங்கே இதைக் காட்டிலும் ரூவாய் குவியல் குவியலாக வைத்து ஆடுவார்கள். நாகராசுவும் ஆடி இருக்கிறான். பல தடவை ஜெயித்தும் – தோற்றும் வந்திருக்கிறான். ஜெயிப்பில் அய்யாயிரம் பத்தாயிரமும் கூட கிடைக்கும்.

ஆடுவதற்கு வெறும் பத்து ரூபாய் போதும்

 

இங்கேயும் பத்து ரூபாயில்தான் துவக்கினான்.

 

”..யோசிச்சா ஆகாது, ஆத்தாகொட.. வச்சா காசு..ஜெயிச்சா வீட்டுக்கு.. போனா ஆத்தாளுக்கு..வையி வையி ..” , வாய்     ஓயாமல் பேசிக் கொண்டே இருந்தான். வலது கையில்ய்ம், இடது கையிலுமாய் டப்பாவை மாற்றி மாற்றிக் குலுக்கினான்.

 

நாகராசுவின் பணம் ஆத்தாளுக்குப் போனது. கடைசிப் பத்து ரூபாய் – பஸ்சுக்கான காசு. மார்ரியாத்தாள் மீது பாரத்தைப் போட்டு ஆடினான். ஆத்தாள், அவனை ஊருக்கு நடந்தே போகச் சொன்னாள்.

 

அவ்வளவுதான், அதற்குமேல் அவனால் அடக்க முடியவில்லை. கண்களில் கண்ணீர் மடையாய்ப் புறப்பட்டுவிட்டது. புறங்கையால் துடைத்தும் அது நின்றபாடில்லை. இழுகி இழுகி, கன்னம் எரிச்சல் கண்டது.

 

“அழுவுறானப்பா..! “ – கட்டை உருட்டிக் கொண்டிருந்தவனின் அல்லக்கையாய் இருந்தவன்  புகார் சொன்னான்.

 

அதுவரை மொணமொணவென ஒலித்துக் கொண்டிருந்த குலுக்குக் கட்டைக்காரனது குரல், திடுமென கட்டைக் குரலாய் மாறியது. “யேய் .. என்னா சீன் காட்றியா..? எந்திர்ரா..! “

 

“வீட்டுக் காசுண்ணே..! அம்மா வையும், “

 

“வீட்டுக் காசா..? அப்பஎங்க காசெல்லா பிப்பாட்டடிச்ச காசுங்கறியா..? மவனே, ஒனக்கேதுட இம்பிட்டுக் காசு? நீ பக்கெட்டடிச்சதுதான..! ஆத்தா திருவுழாவில திருடுன காசு அம்போன்னு போச்சு.. கெளம்பு கெளம்பு. ! “ விரட்டினான்..

 

“வேல செஞ்சதுண்ணே..! “

 

“எந்திர்ரா..! “

 

வீட்ல அடிப்பாங்கண்ணே..! “

 

அவனுக்குப் பேச நேரமில்லை. அடுத்தடுத்து பர்ட்டி வந்து கொண்டிருந்தது. அல்லககஐகு கண்சாடை காட்ட, இரண்டு பேர் வந்து நாகராசுவை அச்சுதூக்காய்த் தூக்கி ஆற்றுப் பக்கமாய் இறக்கி விட்டார்கள்.

 

“அங்கிட்டு மறுபடியும் வந்த.. மவனே பிச்சுப் போடுவம்பிச்சு.,  ஓடிரு..! ‘ எச்சரித்துவிட்டு நட்ந்தார்கள்

 

திருவிழாவிற்காக முல்லையாற்றில் தண்ணீர் திறந்து விட்டிருந்தார்கள். இறங்கி, மூழ்கி மூழ்கிக் குளித்தான். உடம்பெல்லாம் குளிர்ந்து போக, கண்கள் எரிந்தது.

 

கரையேறியதும் வயிறு ’ கப கப ‘ எனப் பசித்தது. உடம்பை துவட்டாமல் சட்டை டவுசரை மாட்டிக் கொண்டான். சித்திரை மாசத்து வெய்யில் தலை ஈரத்தை வாங்கிக் கொண்டது.

 

கோயிலுக்குப் போகவே விருப்பமில்லை ; பாலத்தில் நின்றபடியே ராட்சச ராட்டிணமும் , சர்க்கஸ் கூடாரமும் பார்த்து முடித்தான்.தீசசட்டி கூட்டமும், தப்புக்கொட்டு ஆட்டமும் அவ்னை மேலே நடக்கவொட்டாமல் தள்ளிக் கொண்டுவந்தன.

 

ஊருக்கு நடந்துவிட முடிவுசெய்தான். ஏழுமைல் . ஈரத்துண்டை தலையில் உருமாலாய்ச் சுற்றிக் கொண்டான். தோப்பைக் கடக்கையில் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போக எண்ணம் பிற்ந்தது. உள்ளே நுழைந்து ஏதோ ஒரு பந்தியில் உட்கார, கறியாய் அள்ளி வைத்தார்கள். சாப்பிட்டு முடித்ததும், வீட்டிற்குப் போகும் நினைப்பு பயத்தைக் கொடுத்தது.

 

அம்மாவிடம் என்ன சொல்ல.. அடிக்க வரும் அப்பாவை எப்படிச் சமாளிக்க.. யோசித்தபடியே தோப்பிற்குள் சுற்றினான். இன்னமும் ஆடுகள், பலியாகிக் கொண்டே இருந்தன. கழுத்தறுபட்ட ஆடுகள், தலைகீழாய்த் தொங்க விடப்பட்டு தோலை உரித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். தோலுரிக்கப் படும் ஆடாய் தன்னை நினைத்துக் கொண்டான். நாகராசு. டிராக்டரும், வேன்களும் தோப்புக்குள் ஓரம் கட்டி நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

 

வாகனங்கள் நிறுத்தியிருந்த அந்த இடத்தில் கற்று சிலுசிலுத்து வந்துகொண்டிருந்தது. சாய்ந்து கிடந்த ஒரு தென்னை மரத்தில் உட்கார்ந்தான் .

 

பத்தடி தூரத்தில் இவனையொத்த ஒரு பையன், அவனோடு இன்னொரு சிறுவன். இருவரும் சிவப்புக்கலர் சட்டை போட்டிருந்தனர். ஒரு மரத்தூரில் சாய்ந்தபடி நின்றிருந்தனர். நாகராசுவைப் பார்த்ததும் இரண்டுபேரும் சற்றுக் கலவரம் அடைந்தது போலத்தெரிந்தது.

 

நாகராசு தலையைவெட்டி , “என்னா..? “ என்று சாடையாய்க் கேட்டான்.

 

மூத்தவன் தோள்களைக் குலுக்கி கையைவிரித்து , “ஒண்ணுமில்ல..”என்கிற பாவனையில் கையைத் திருப்பி ஆட்டினான். ஆனால் உடனிருந்த சிறுவனின் பார்வையோ வேறு பக்கம் நிலைத்திருந்தது. அதனை நாகராசு கண்டுவிட்டான்.

 

உட்கார்ந்திருந்த மரத்தைவிட்டு, எழுந்து அவர்களருகே வந்தான்

 

“நாங்கதே மொதல்ல பாத்தம்..! “ – மூத்தவன் நாகராசுவை மறித்தான்.

 

 

சாய்ந்து கிடந்த இன்னொரு தென்னை மரத்தின் பின்புறம் ஒரு ஆள், ஒருச்சாய்த்துப் படுத்துக் கிடந்தார்.

முகம் முழுக்க சோறும் குழம்புமாய் வாந்தியெடுத்துக் கிடக்க, மூக்கில் சளியும், கண்களில் ஈக்களும் மொய்த்துப் பறந்து கொண்டிருந்தன. வெள்ளை வேட்டி சட்டை அணிந்து, கையில் வாட்ச்சும், சேப்பில் மொந்தையாய் பேப்பரும்..( ! ) இருந்தன.

 

“ஆர்ரா..? “ – நாகராசு கேட்டான்.

 

“எங்க அப்பா..! “ – சின்னவன்.

 

“பொய் சொல்லாத.. பாவம்..! “ – நாகராசு.

 

”அப்பாத புடிச்சுக் கெடக்காரு…! “

 

. சமையல் வேலைமுடித்து பிராந்திக்கடைக்குப் போகும் போதும் இதேபோல நிறையப் பேர் விழுந்து கிடக்கப் பார்த்திருக்கிறான். இப்படிக் க்டப்பவர்களிடம் பிக்பாக்கட் அடிப்பதற்கென்றே பலபேர் அங்கே சுற்றுவார்கள்.

 

“வேணாண்டா….பாவம். “- நாகராசு பச்சாதாபப்பட்டான் .

 

“நாம விட்டுட்டாலும் வேற யாராச்சும் உருவிக்கிருவாங்க.. “ – ரெம்பப் பழக்கப் பட்டவனாய் மூத்தவன் சொன்னான்.

 

சின்னவனும், நாகராசுவும் ஆள் நோட்டம் பார்க்க, மூத்தவன் , சட்டை , அன்ட்ராயரை காலீ செய்தான். செல்போனும் நிறைய பணமும் இருந்தது.

 

மூன்று பேரும் தனித்தனியே பிரிந்து , மாரியம்மன் கோயிலுக்கு மேல்புறம் அமைத்திருக்கும் ராட்சச ராட்டிணத்தருகே ஒன்று கூடினர்.

 

மூத்தவன் சொன்னான் , “ அவரு ஆட்டு ஏவாரி போல.. ! “

 

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 0 / 5. Vote count: 0

No votes so far! Be the first to rate this post.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Scroll to Top