காடெனப்படுவது யாதெனில்…

0
(0)

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில்  மணலாய் காட்சியளித்தது அந்த ஆறு.ePee  நீரோடிய தடம் எதுவுமில்லாமல் தெற்கு வடக்காய் நீண்டு கிடந்த ஆற்றின் மேற்குக் கரையின் அடியில்  நிழல் இருந்தது. பெயர் தெரியாத பறவைகளின் சத்தம் தவிர்த்து எதுமில்லா நிசப்தமான மாலை நேரம். சுதந்திரனும், கோவிந்தனும் பேசிக்கொண்டே மணலில் நடந்தார்கள்.

”இந்த ஆத்துல எப்பெல்லாம் தண்ணி வரும்? ” சுதந்திரன் கேட்டார்.

”முன்னெல்லாம் ஏப்ரல், மே மாதம் தவிர்த்து எல்லா மாதமும் தண்ணி வரும். இந்த பத்து வருசமா கொஞ்சங்கொஞ்சமா  கொறஞ்சிடுச்சு. ” கோவிந்தன் சொன்னார்.

ஒன்னும் பேசிக்கொள்ளாமலேயே நடந்தார்கள். அது ரம்மியமான சூழல். இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவில் மார்க் பேனாவால் கோடு போட்டது போல் அந்த ஆறு இருந்தது. மலைச்சரிவில் தான் பெரும்பாலான வீடுகள் இருந்தன. இந்தப் பகுதியில் உள்ள பெரும்பாலான கிராமங்கள் இப்படித்தான் இருந்தன. மலையையும், ஆற்றையும் எல்லையாக வைத்தே ஊர்கள் இருந்தன.

சுதந்திரன் இந்த ஒன்றியத்திற்கு உதவித்தொடக்கக்கல்வி அலுவலராக வந்துள்ளார். கடந்த இரண்டு மாதங்களாக இந்த ஒன்றியம் முழுவதும் சுற்றி வந்தார். அலுவலக வாகனத்தில் பயணம் செய்யும் போது வளைந்தும் நெளிந்தும் மணலாய் கிடக்கும் ஆற்றைப் பார்ப்பார். காலார இதில் நடக்க நினைத்து நினைத்து இன்று தான் வாய்ப்புக் கிடைத்துள்ளது. கோவிந்தன் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர்.  சுதந்திரன் குடியிருக்கும் வீட்டின் உரிமையாளர்.

”இந்த ஆற்றின் ரெண்டு கரையும் நெறஞ்சு வெள்ளம் போனால் பார்க்க நல்லா இருக்குமில்ல” சுதந்திரன்தான் மௌனத்தைக் கலைத்தார்.

”நாங்க வந்த புதுசில வெள்ளம் போச்சு. அப்புறம் 1994-ல் ஒரு பெரிய வெள்ளம் போச்சு. அதுக்கப்புறம் பெரிய மழை பெய்யல. போன வருசம் மழையில்லாததால ஐப்பசி மாசமே ஆறு வறண்டு போச்சு.”

”நீங்க இங்க குடி வந்து எத்தன வருசமாச்சு? ”

”20 வருசமாச்சு!”

”உயரமான மலைகள், செழிப்பான பூமி, இயற்கை அழியாம இருந்திருந்தா பார்க்க ரம்மியமா இருக்குமில்லே… ”

கோவிந்தன் ஒன்றும் பேசவில்லை. இருவரும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். மணலின் குளுமையும், வெய்யிலில்லா சூழலும் இதமாய் இருந்தது. கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு பெரியவர் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஏதோ ஒரு பாடலை லேசாய் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தார். என்ன பாடல் என்று தெரிந்துகொள்வதில் சுதந்திரன் ஆர்வம் காட்டினார்.

பக்கத்தில் செல்லச்செல்ல  பாடலில் சில வரிகள் மட்டும் கேட்டது. ”காட்ட அழிச்சதாரு…. கால மழை மறிச்சதாரு….. ” என்ற வரிகள் மட்டும் காதில் விழுந்தன. அவரோடு பேச வேண்டும் என்ற எண்ணம் சுதந்திரன் மனதில் தோன்றியது. கோவிந்தனிடம் சொன்னார். ”இந்த பெரியவர்கிட்ட கொஞ்சம் பேசலாமே… ”.

”தாராளமா பேசலாம். அவரு எனக்கு தெரிஞ்சவருதான். ”

இருவரும் அவருக்கு அருகில்சென்றார்கள்.

”அய்யா… நல்லா இருக்கீங்களா? ”

”என்னத்தவோ இந்த ஆடுகள ஓட்டிக்கிட்டு காலத்த நகட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். வாத்தியார் ரெம்ப நாளா இந்தப் பக்கம் காணலயே…. ஊருக்குப் போயிட்டீங்களா?  அய்யா யாரு? புதுசா இருக்காங்களே….”

”மக வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, சுதந்திரனைக் காட்டி, ”சாரு நம்ம ஊருக்கு வந்திருக்குற  கல்வி அதிகாரி” என்றார்.

சுதந்திரன் வணக்கம் சொன்னார். பெரியவரும் வணக்கம் சொன்னார். பொதுவான விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு சுதந்திரன் தொடர்ந்தார்.

”இந்த மலைகள் எல்லாம் ஒங்களுக்கு வெவரம் தெரிஞ்ச நாள்ல இருந்தே இப்பிடித்தான் மொட்டையாக் கெடக்குதா? ”

”இல்லைங்கய்யா.. இது எப்பிடிப்பட்ட பூமியின்னு என்னோட வயசுக்கு மேல இருக்குறவங்களுக்குத்தான் தெரியும். ”

”எப்பிடிப்பட்ட பூமி?”

”வருசநாட்டுக்குப்போனா வச்ச எடத்தச் சொல்லிட்டுப் போன்னு ஒரு சொலவடை சொல்லுவாங்க. இதுக்கு அர்த்தம் என்னன்னா… இங்க வந்து நொழஞ்சு, பெறகு தெச கண்டு புடுச்சு, வெளியேறுறது முடியாத காரியம். மரமுன்னா மரம் அவ்வளவு மரம். ”

”என்ன வகையான மரம் நிறைய இருந்துச்சு? ”

”தேக்கு, மருது, தோதகத்தி, வாகை, மா, அரசு இப்பிடி நெறய இருந்துச்சு. நாங்கெல்லாம் கெழக்குச்சீமையில இருந்துதான் இங்க வந்தோம். நாங்க வர்றப்ப எனக்கு பத்து  வயசு. ”

”இப்ப எத்தன வயசு? ”

”என்ன ஒரு எழுவது, எழுவத்தஞ்சு இருக்குமா? நான் பெறந்து ரெண்டு வருசங்கழிச்சுத் தான் தாது வருசம் வந்திச்சு. அதுக்கப்பறம் ஒரு தாது வருசம் பாத்துட்டேன். என்னோட வயசு என்னன்னு கணக்குப் போட்டுக்கோங்க. ”

”எழுபது நெருக்கி இருக்கும்” என்றார் கோவிந்தன்.

”நாங்க குடி வந்த காலத்துல மயிலாடும்பாறைக்குத் தெற்க ஊருகளே இல்ல. ஆத்துல தண்ணி வத்தாம போகும். மழை காலத்துல குடிக்கக் கூட மேடு இருக்குற எடத்தப்பாத்துத் தான் ஊத்துப்போட்டு தண்ணி மோப்பம்.”

”அடி கொழாய், கெணறு இல்லையா? ”

”இதெல்லாம் முப்பது வருசத்துல வந்தது. நான் சொல்லுறது அம்பது வருசத்துக்கு முந்தி.  அப்ப கரண்டே கெடையாது. நாங்க குடி வந்த புதுசுல ஒரு ஆட்டுக்கார மொதலாளி கிட்ட ஆடு மேய்ச்சேன். கோடை காலத்துல ஆத்துக்கு மேற்க மேய்க்கப்போவோம். மழை காலத்துல ஊர ஒட்டியிருக்குற மந்தக் கரட்டுலதான் மேய்ப்போம். ”

”ஆத்தக் கடந்து போக மாட்டீங்களா? ”

”போவோம். அப்பிடிப் போனா வெள்ளம் வர்றதக்கு முன்னால ஆத்தக் கடக்கணும். இல்லையின்னா வெள்ளம் வடியிற வரைக்கும் வீராளம்மா கோயில் முன்னாடி ஆட்ட அமர்த்திட்டு இருப்போம். தண்ணி வடிஞ்சதும் கரை கடந்து வருவோம். இப்பிடித்தேன் ஒரு நாள் ஏழுசுனைக் காட்டுக்கு மேய்க்கப் போயிருந்தோம். நாங்க போனது மழக்காலம். காடு கரையெல்லாம் விவசாயம் நடந்திட்டு இருந்த நேரம். மலையில தான் மேய்ச்சாகணும். அன்னக்கி நாங்க மேய்ச்சிட்டு இருந்தப்ப திடீர்னு  மழை புடுச்சு ஊத்துது. மழையின்னா மழை அப்பிடியொரு மழை. வானம் பொழந்து தண்ணி விழுகுற மாதிரி. கண்ணை முழிக்கவே முடியலை.  மழையோட நனைஞ்சுக்கிட்டே ஆட்ட ஓட்டிக்கிட்டு வேகவேகமா வந்தா…. கசாய் வெள்ளையத்தேவர் காட்டுக்குப் பக்கத்துல நாயடிச்சான் ஓடையில வெள்ளம் எங்கள மறிச்சுடுச்சு.”

”அப்புறம்? ”

”அந்த ஓடையக் கடந்து அவதி அவதியா வந்தாத்தான் ஆத்தக் கடக்க முடியும். தண்ணியின்னா தண்ணி அம்புட்டுத் தண்ணி. ஓராளு மட்டத்துல குதியாளம் போட்டுக்கிட்டுப் போகுது. மழையும் கண்ண முழிக்க விடாம சட்டடியாப் பெய்யிது. ”எலே யாரும் எறங்காதிகடா” ன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கிறப்ப காவக்கார பவுனு மகன் தன்னோட ரெண்டு மாட்டையும் ஓட்டிக்கிட்டு தண்ணியில எறங்கிட்டான். ”

”அடப்பாவமே!”

”தண்ணிக்குள்ள ரெண்டு எட்டு வச்சான். இடுப்புக்கு மேல தண்ணி ஏறிடுச்சு. அடுத்த எட்டு வக்கிறதுக்குள்ள தண்ணி இவன உருட்டிருச்சு. கண்ண மூடி முழிக்கிற நேரத்துல பையன் சுதாரிச்சு மாட்ட ரெண்டையும் விட்டுட்டு ஆள் தப்பிச்சாப் போதுமின்னு நீந்திட்டான். நீந்தி கரையோரம் தொங்கிட்டு நின்ன கணுப்பாள மரத்தோட வேரைப்பிடுச்சு தப்பிச்சுட்டான்.”

”மாடுகள்? ”

”மாடுக போனது போனதுதான். ஒரு மாடு சேவக்கட்டுப் புளியமரத்துக் கரையில ஒதுங்கிக் கெடந்துச்சு. இன்னொன்னு குண்ணூர் பக்கத்துல கூட்டாத்துக் கிட்ட ஒதுங்கிக் கெடந்துச்சு. ”

”விவசாயமெல்லாம் எப்பிடி?”

”போட்டது வெளையிற மண்ணு. சங்கிலித் தொடர் மாதிரி மலைக இருந்தாலும் அங்கங்க இருக்குற சமவெளியில விவசாயம் நடக்குது. நாங்க வர்றதுக்கு முன்னாடியே நெறைய பேரு இங்க வந்துட்டாங்க. முள்ளாக் கெடந்த பூமிய எங்களுக்கு முந்தி வந்தவங்க நெறிஞ்சி தடவி, புஞ்சக்காடா மாத்தினாங்க. மானாவாரி பருத்திக்காட்டுக்குள்ள ஆளு நொழஞ்சாத் தெரியாது. அம்புட்டு வளத்தி, ஒரு செடியில மட்டும் ஒரு மடி பருத்தியிருக்கும். சாமை, தினை, கம்பு, கேப்பை இப்பிடி கஞ்சிப்பாட்டத் தீர்க்குற வெள்ளாமையும் இருக்கும். வீட்டுக்கு வீடு தவச தானியம் கொட்டிக்கெடக்கும்.” ஆட்டுக்காரர் பழைய நினைவுகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

 

மாலை கொஞ்சங்கொஞ்சமாக மசங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆட்டுக்கார சிறுவன் ஆடுகளை ஒன்று சேர்த்து ஓட்டத் தொடங்கினான். பெரியவரும் கிளம்ப ஆயத்தமானார். சுதந்திரனும், கோவிந்தனும் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டே நடந்தார்கள்.

”இங்க இருந்த மரங்கள யாரு வெட்டுனாங்க? ‘

‘அது பெரிய கதை.  முப்பது வருசத்துக்கு முந்தி கூப்பு வெட்டுறதுக்கு கேரளாவுல இருந்து ஒரு கூட்டம் வந்துச்சு. அவங்க மொதமொத ஒடங்கல்லுக்கு தெற்க சந்தனக்காவுல மரம் வெட்டுனாங்க. அவங்க வந்தப்ப ஆத்துக்குத் தெற்க நல்ல பாதையில்ல. மரம் வெட்ட வந்தவங்க மொதல்ல ரோடு போட்டாங்க. பெறகு மரம் வெட்ட வேலைக்கு ஆள் புடுச்சாங்க. ஊருக்குள்ள இருந்த ஆடு களவாணி, கோழி களவாணி, பருத்தி களவாணியெல்லாம் மரம் வெட்டப்போயிட்டாங்க. ”

”மரம் வெட்டுற எடத்துக்கு நீங்க போனீங்களா? ”

”நான் போகல. அங்க போயிட்டு வந்தவங்க பேசுனதக் கேட்டிருக்கேன். மரம் வெட்டுறதுக்குன்னு  போனவங்கள்ல மரம் வெட்டி ராமராசு மகனும் ஒருத்தன். அவன் பேரு மணி. அவன ஊர்ல கேடி மணின்னு தான் கூப்பிடுவாங்க. அவன் தான் மரம் வெட்டுற கதையச் சொல்லுவான்.“

”என்ன சொல்லுவாரு? ”

”மொத, மரத்தோட பக்க சிம்புகளயெல்லாம் வெட்டி ஒதுக்குவாங்களாம். பெறகு மரத்தச் சுத்தி ஒரு பள்ளம் தோண்டுவாங்களாம். மரத்தோட மேல் நுனியில வடக்கயத்தக் கட்டி ஒயரமான எடத்துல நின்னு புடுச்சுக்குவாங்களாம். மரம் அறுக்க ஒரு மிஷின் இருக்காம். அதை மரத்தோட அடிப்பாகத்துல வச்சு ஜெனரேட்டரு போட்டா விர்ர்ர்ன்னு ஒரு சத்தத்தோட மரத்தை அது அறுத்து முடிச்சுடுமாம்.  சொடக்குப் போடுற நேரத்துல முடிஞ்சுடுமாம். வெட்டுன மரத்த அளவெடுத்து லாரியோட எடைக்குத் தக்க மாதிரி சின்னச்சின்ன துண்டா மிஷின்ல வெட்டுவாங்களாம்.“

”லாரிகள் பகல்ல வருமா?…. ராத்திரியில வருமா? ”

”பட்டப்பகல்ல தான் வரும். ஆத்துல வண்ணான் படித்தொறயில நின்னு தெற்க பார்த்தா சங்கிலிக் கரட்டுக்கும், மூங்கி மலைக்கும் ஊடால யானைக எறங்கி வர்ற மாதிரி லாரிக கூட்டங்கூட்டமா வரும். ஒரு நாள்ல இருபது, முப்பது லாரிக மரம் ஏத்திக்கிட்டுப் போகும். கவுர்மெண்டே சப்போர்ட் பண்ணதுன்னு டீ கடையில பேசிக்கிட்டாங்க.”

”எத்தனை வருசம் வெட்டுனாங்க? ”

”கூப்பு எடுத்தவங்க ரெண்டு வருசமோ… மூணு வருசமோ வெட்டுனாங்க. அவங்க போனதுக்குப் பின்னாடி அவங்ககிட்ட வேல செஞ்ச ஆடு களவாணி, கோழி களவாணிகளெல்லாம் மரம் வெட்ட ஆரம்பிச்சாங்க. அவங்க வெட்டுறப்ப அரசாங்கம் பகல்ல பாதுகாப்பு குடுத்துச்சு. இவங்க வெட்டுறப்ப ராத்திரியில பாதுகாப்பு குடுத்துச்சு. ”

”புரியலையே…. ”

”இவனுங்க பூராம் ராத்திரியில யாருக்கும் தெரியாம வெட்டுனாங்க. லாரியில கடத்த முடியல. மாட்டு வண்டியிலதான் கடத்துனாங்க. அதுவும் ராத்திரி நேரத்துல. இங்க இருந்த பாரஸ்ட்காரங்களும் பாதுகாப்பு குடுத்தாங்க. மரம் வெட்டுறவங்களுக்கெல்லாம்  லீடரு ஒருத்தன் இருந்தான். அவன் எப்பவும் தேனியில தான் இருப்பான். மரம் கடத்துறத கண்டுக்காம இருக்குறதுக்கு பாரஸ்ட் அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் குடுக்குறது, கோழி, பிராந்தி குடுக்கிறது இதுதான் அவனோட வேல.”

”அதுக்கு பணத்துக்கு என்ன செய்வாங்க? ”

”மரம் வெட்டுறவங்க எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து வரிப்போட்டு செலவ ஈடு கட்டுவாங்க.  இப்பிடியே அரசாங்கத்துல வேல செஞ்ச களவாணிகளும், உள்ளூர்ல இருக்கிற களவாணிகளும் கூட்டுச் சேர்ந்து எல்லா மரத்தையும் வெட்டி மலைகள மொட்ட அடிச்சிட்டாங்க. ”

”இதை யாரும் தடுக்கலையா? ”

”யாரு தடுக்குறது? எதுத்துப் பேசினாலே வெட்டுத் தான். ரெம்ப நாளா இந்தத் திருட்டு எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சே நடந்துச்சு. பூனைக்கு யாரு மணி கட்டுறதுன்னு நெனச்சு நெனச்சு யாருமே கட்டாததால, ஆண்டவனே மழை ரூபத்துல வந்து மணி கட்டுனான்.”

”எப்பிடி?”

”இருபது வருசத்துக்கு முன்னாடி ஒரு அடை மழை பேஞ்சிச்சு. அப்ப மேகமலை பக்கத்துல கூடம்பாறையின்னு ஒரு எடம். அங்க மலையே சரிஞ்சு கீழ வந்திடுச்சு. மரமா நின்ன மலை. மரத்தப் பூராம் வெட்டுனதால மலையால மழைத் தண்ணிய உள்வாங்க முடியல. அந்த வருசம் பெரிய வெள்ளச் சேதம். நெறைய ஊருகளுக்குள்ள வெள்ளம் புகுந்துடுச்சு.  வெள்ளச் சேதத்த ஆய்வு பண்ணுறதுக்கு ஒரு கமிட்டி வந்துச்சு. அந்தக் கமிட்டிதான் நாயமான முறையில  அரசாங்கத்துக்கு ஒரு விசயத்த தாக்கல் செஞ்சிச்சு. மரங்கள அழிச்சது தான் மலைச் சரிவுக்குக் காரணம். மரங்கள் வெட்டுறத கடுமையா தடுக்கணும்னு சொல்லிடுச்சு.”

”அப்புறம்? ”

”அப்புறமென்ன.. மரம் வெட்டுனவங்கள எல்லாம் ஜெயில்ல போட்டாங்க. அவனவன் வீட்ட வித்து, காட்ட வித்து ஜாமின்ல வந்தானுங்க. வெளிய வந்தவங்களுக்கு வேற வேல தெரியாம கஞ்சா போட்டாங்க. அதையும் தடுத்து, பெறகும் ஜெயில்ல போட்டாங்க.”

”அவங்கெல்லாம் வெளியில வந்துட்டாங்களா? ”

”கொஞ்சாளுக வெளிய வந்துட்டாங்க. கொஞ்சப் பேரு இன்னும் உள்ளதான் இருக்காங்க. ”

”வெளிய வந்தவங்க என்ன செய்யிறாங்க? ”

”வெளியில வந்து  கலெட்டர் வேலையா பார்க்க முடியும்? உள்ளூருல கூலி வேல செஞ்சா அசிங்கமுன்னு நெனச்சு திருப்பூருல வேல பார்க்குறாங்க. ”

 

கொஞ்ச நேரம் ஒன்றும் பேசாமல் நடந்தார்கள். சுதந்திரன் மனதில் ஒரே போராட்டம். பசுமை பூத்த காடுகள் அழிக்கப்பட்டது ஒரு கவலை. இந்த மண்ணில் வாழ்ந்தவர்கள் இடம் பெயர்ந்தது மற்றொரு கவலை. பள்ளிகளில் மாணவர்களின் வருகை ஏன் குறைவாக உள்ளது? என்ற கேள்விக்கு மக்கள் இடம் பெயர்ந்து சென்று விட்டார்கள் என்ற பதிலை ஆசிரியர்கள் சொன்னார்கள். ஏன் இடம் பெயர்ந்தார்கள் என்ற கேள்விக்கு முறையான பதில் வரவில்லை. மனிதர்களின் விசித்திரமான வாழ்வை எண்ணிப் பார்த்தார். பூமியை நம்பியே வாழ்கிறார்கள். பூமியை அழித்துவிட்டு இன்னொரு இடம் தேடிப் போகிறார்கள். சுதந்திரனின் மௌனத்தைப் பெரியவர் கலைத்தார்.

 

”ஆயிரந்தான் சொல்லுங்க. பூமிய அழிக்கிறது பெத்த தாயையும், பிள்ளையையும் கொல்லுறதுக்குச் சமம். மரம் வெட்டுன எந்தக் குடும்பமும் தழச்சு நின்னதா சரித்திரம் இல்ல. மரம் கீழ விழகுறப்ப ”அம்மா”ன்னு தானே விழகுது. அதுவும் ஒரு உசுரு தானே. ”காட்ட அழிச்சவன காவு கொண்டு போகும். மரத்த முறிச்சவன மண் முழுங்கிப் போகும்” ன்னு பெரியவங்க சும்மாவா சொன்னாங்க?”

இந்த உவமையைக் கேட்டு சுதந்திரன் சிலிர்த்துப் போனார். தத்துவார்த்த ரீதியில் விவாதிக்க வேண்டிய ஒரு தலைப்பு. இரண்டே வரியில் விடை தந்துவிட்டாரே…!

ஆற்றை விட்டு மேடேறினார்கள். ஊருக்குள் தெரு விளக்குகளின் வெளிச்சம் கொஞ்சங்கொஞ்சமாய் இவர்கள் மீதும் பட்டது.

(கல்கி தீபாவளி மலர்-2010 வெளியானது)

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 0 / 5. Vote count: 0

No votes so far! Be the first to rate this post.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Scroll to Top